200	பனி வரை நிவந்த பாசிலைப் பலவின் கனி கவர்ந்து உண்ட கரு விரற் கடுவன் செம் முக மந்தியொடு சிறந்து, சேண் விளங்கி, மழை மிசை அறியா மால் வரை அடுக்கத்து, கழை மிசைத் துஞ்சும் கல்லக வெற்ப! நிணம் தின்று செருக்கிய நெருப்புத் தலை நெடு வேல், களம் கொண்டு கனலும் கடுங்கண் யானை, விளங்கு மணிக் கொடும்பூண், விச்சிக்கோவே! இவரே, பூத் தலை அறாஅப் புனை கொடி முல்லை நாத் தழும்பு இருப்பப் பாடாது ஆயினும், 'கறங்கு மணி நெடுந்தேர் கொள்க!' எனக் கொடுத்த பரந்து ஓங்கு சிறப்பின் பாரி மகளிர்; யானே, பரிசிலன், மன்னும் அந்தணன்; நீயே, வரிசையில் வணக்கும் வாள் மேம்படுநன்; நினக்கு யான் கொடுப்பக் கொண்மதி - சினப்போர் அடங்கா மன்னரை அடக்கும் மடங்கா விளையுள் நாடு கிழவோயே!
	திணை   அது;   துறை:   பரிசில்   துறை.  (பாடாண்திணை)
	பாரி மகளிரை விச்சிக் கோனுழைக் கொண்டு  சென்ற  கபிலர் பாடியது.
201	'இவர் யார்?' என்குவை ஆயின், இவரே, ஊருடன் இரவலர்க்கு அருளி, தேருடன் முல்லைக்கு ஈத்த செல்லா நல் இசை, படுமணி யானை, பறம்பின் கோமான் நெடுமாப் பாரி மகளிர்; யானே தந்தை தோழன்; இவர் என் மகளிர்; அந்தணன், புலவன், கொண்டு வந்தனனே. நீயே, வடபால் முனிவன் தடவினுள் தோன்றி, செம்பு புனைந்து இயற்றிய சேண் நெடும் புரிசை, உவரா ஈகை, துவரை ஆண்டு, நாற்பத்தொன்பது வழிமுறை வந்த வேளிருள் வேளே! விறற் போர் அண்ணல்! தார் அணி யானைச் சேட்டு இருங் கோவே! ஆண் கடன் உடைமையின், பாண் கடன் ஆற்றிய ஒலியற் கண்ணிப் புலிகடிமாஅல்! யான் தர, இவரைக் கொண்மதி! - வான் கவித்து இருங் கடல் உடுத்த இவ் வையகத்து, அருந்திறல் பொன்படு மால் வரைக் கிழவ! வென் வேல் உடலுநர் உட்கும் தானை,