366...	தொறும் . . . . . . . . . . மடங்கல் உண்மை மாயமோ அன்றே.
	திணையும் துறையும் அவை. (காஞ்சி, பெருங்காஞ்சி)
	தருமபுத்திரனைக் கோதமனார் பாடியது.
367	நாகத்து அன்ன பாகுஆர் மண்டிலம் தமவே ஆயினும் தம்மொடு செல்லா; வேற்றோர் ஆயினும் நோற்றோர்க்கு ஒழியும்; ஏற்ற பார்ப்பார்க்கு ஈர்ங்கை நிறையப் பூவும் பொன்னும் புனல்படச் சொரிந்து, பாசிழை மகளிர் பொலங்கலத்து ஏந்திய நார்அரி தேறல் மாந்தி, மகிழ்சிறந்து, இரவலர்க்கு அருங்கலம் அருகாது வீசி, வாழ்தல் வேண்டும், இவண் வரைந்த வைகல்; வாழச் செய்த நல்வினை அல்லது ஆழுங் காலைப் புணைபிறிது இல்லை; ஒன்று புரிந்து அடங்கிய இருபிறப்பாளர் முத் ‘தீப்‘ புரையக் காண்தக இருந்த கொற்ற வெண்குடைக் கொடித்தேர் வேந்திர்! யான்அறி அளவையோ இதுவே: வானத்து வயங்கித் தோன்றும் மீனினும், இம்மெனப் பரந்துஇயங்கு மாமழை உறையினும் உயர்ந்துமேந் தோன்றிப் பொலிக, நும் நாளே.
	திணை: பாடாண் திணை; துறை: வாழ்த்தியல். சேரமான் மாரிவெண்கோவும், பாண்டியன் கானப்பேர் தந்த உக்கிரப் பெருவழுதியும், சோழன் இராசசூயம் வேட்ட பெருநற்கிள்ளியும், ஒருங்கு இருந்தாரை ஒளவையார் பாடியது.
368	களிறு முகந்து பெயர்குவம் எனினே, ஒளிறுமழை தவிர்க்கும் குன்றம் போல, கைம்மா எல்லாம் கணைஇடத் தொலைந்தன; கொடுஞ்சி நெடுந்தேர் முகக்குவம் எனினே; கடும்பரி நல்மான் வாங்குவயின் ஒல்கி, நெடும்பீடு அழிந்து, நிலம்சேர்ந் தனவே; கொய்சுவற் புரவி முகக்குவம் எனினே; மெய்நிறைந்த வழுவொடு பெரும்பிறி தாகி, வளிவழக்கு அறுத்த வங்கம் போல, குருதிஅம் பெரும்