வாரும்  உளர்.  பொருளான்   வறியன்   எனக்   கருதித்  தீயவை செய்யற்க,     செய்யின்,      அப்பொருளானேயன்றி,     நற்குண நற்செய்கைகளாலும்  வறியனாம், என்று உரைப்பாரும் உளர். தீப்பால தான்பிறர்கண்  செய்யற்க நோய்ப்பால தன்னை அடல்வேண்டா தான். துன்பம்  செய்யும்  கூற்றவாகிய  பாவங்கள்  தன்னைப்  பின்  வந்து வருத்துதலை  வேண்டாதவன், தீமைக்கூற்றவாகிய வினைகளைத் தான் பிறர்மாட்டுச்  செய்யாது  ஒழிக.  செய்யின்  அப்பாவங்கள்  அடுதல் ஒருதலை  என்பதாம்.  எனைப்பகை உற்றாரும் உய்வர் வினைப்பகை வீயாது  பின்சென்  றடும்.  எத்துணைப்  பெரிய  பகை உடையாரும் அதனை ஒருவாற்றால் தப்புவர், அவ்வாறன்றித் தீவினை ஆகிய பகை நீங்காது  புக்குழிப்  புக்குக்  கொல்லும்  ''வீயாது  உடம்பொடு நின்ற உயிரும்  இல்லை.''  புறநா.363  என்புழியும் வீயாமை நீங்காமைக்கண் வந்தது.  தீயவை  செய்தார்  கெடுதல் நிழல்தன்னை வீயா தடிஉறைந் தற்று.  பிறர்க்குத்  தீவினை  செய்தார்  தாம் கெடுதல் எத்தன்மைத்து எனின்,  ஒருவன்  நிழல் நெடிதாகப் போயும், அவன்றன்னை விடாது வந்து  அடியின்கண் தங்கியதன்மைத்து. இவ்வுவமையைத் தன் காலம் வருந்துணையும்   புலனாகாது  உயிரைப்பற்றி  நின்று  அது  வந்துழி உருப்பதாய   தீவினையைச்  செய்தார்,  பின்  அதனால்  கெடுதற்கு உவமையாக்கி  உரைப்பாரும்  உளர். அஃது உரை அன்று என்பதற்கு அடி  உறைந்த  நிழல்  தன்னை  வீந்தற்று  என்னாது,  வீயாது அடி உறைந்தற்று  என்ற பாடமே கரியாயிற்று. மேல் ''வீயாது பின் சென்று அடும்''   என்றார். ஈண்டு   அதனை   உவமையான்   விளக்கினார். தன்னைத்தான் காதலன் ஆயின் எனைத்தொன்றும் துன்னற்க