வஞ்சித்துக்  கொள்ளக்  கருதாமை. கருதலும் செய்தலோடு ஒத்தலின், ''கள்ளாமை''   என்றார்.    இல்வாழ்வார்க்கு    ஆயின்,  தமரோடு விளையாட்டு  வகையால்  அவரை  வஞ்சித்துக்  கோடற்கு இயைந்த பொருள்களை   அங்ஙனம்  கொள்ளினும்  அமையும்.  துறந்தார்க்கு ஆயின்,  அதனைக் கருதிய வழியும் பெரியதோர் இழுக்காம்ஆகலின், இது  துறவறமாயிற்று.  புறத்துப்  போகாது  மடங்கி ஒரு தலைப்பட்டு உயிரையே  நோக்கற்பாலதாய அவர் மனம், அஃது ஒழிந்து, புறத்தே போந்து   பல   தலைப்பட்டு   உடம்பின்   பொருட்டுப் பொருளை நோக்குதலேயன்று , அது தன்னையும் வஞ்சித்துக்கொள்ளக் கருதுதல் அவர்க்குப்  பெரியதோர்  இழுக்காதல்  அறிக.  இவ்வாறு ''வாய்மை'' முதல்   ''கொல்லாமை''   ஈறாய  நான்கு  அதிகாரத்திற்கும்  ஒக்கும். பொருள் பற்றி நிகழும் குற்றத்தை விலக்குகின்ற தாகலின், இது காமம் பற்றி நிகழ்வதாய கூடா ஒழுக்கத்தின்பின் வைக்கப்பட்டது. எள்ளாமை வேண்டுவான்   என்பான்  எனைத்தொன்றும்  கள்ளாமை  காக்கதன் நெஞ்சு.    வீட்டினை    இகழாது   விரும்புவான்   இவன்   என்று தவத்தோரான்   நன்கு  மதிக்கப்படுவான்,  யாதொரு  பொருளையும் பிறரை  வஞ்சித்துக்கொள்ளக்  கருதாவகை  தன் நெஞ்சினைக் காக்க. ''எள்ளாது''  என்னும்  எதிர்மறை  வினையெச்சம்  எள்ளாமை எனத் திரிந்து  நின்றது.  வீட்டினை இகழ்தலாவது காட்சியே அளவையாவது என்றும்,நிலம்,  நீர், தீ, வளி எனப் பூதம் நான்கே என்றும், அவற்றது புணர்ச்சி     விசேடத்தால்     தோன்றி,    பிரிவால்   மாய்வதாய உடம்பின்கண்ணே அறிவு மதுவின் கண் களிப்புப் போல வெளிப்பட்டு அழியும்  என்றும்,  இறந்த  உயிர் பின் பிறவாது என்றும், இன்பமும் பொருளும்    ஒருவனால்   செய்யப்படுவன   என்றும்   சொல்லும் உலோகாயதம் முதலிய சமயத்து