அது   நன்று.  இன்னாமையின் மிகுதி தோன்ற ''இணர் எரி'' என்றும், அதனை   மேன்மேலும்   செய்தல்   தோன்ற  ''இன்னா''   என்றும், அச்செயல்   முனிவரையும்   வெகுள்விக்கும்   என்பது   தோன்றப் ''புணரின்''்  என்றும்  கூறினார்.  இதனான்  வெகுளாமையது  நன்மை கூறப்பட்டது.   உள்ளிய   தெல்லாம்   உடன்எய்தும்   உள்ளத்தால் உள்ளான்  வெகுளி  எனின்.  தவஞ்செய்யும் அவன், தன்  மனத்தால் வெகுளியை ஒருகாலும் நினையானாயின், தான் கருதிய பேறு எல்லாம் ஒருங்கே  பெறும்.  ''உள்ளத்தால்''் என வேண்டாது கூறிய  அதனான், ''அருளுடை    உள்ளம்''   என்பது   முடிந்தது.   உள்ளாமையாவது அவ்வருளாகிய   பகையை   வளர்த்து,  அதனான்  முற்றக்  கடிதல். இம்மை  மறுமை வீடு என்பன வேறுவேறு திறத்தனவாயினும், அவை எல்லாம்  இவ்வொன்றானே  எய்தும்  என்பார்,  ''உள்ளிய  எல்லாம் உடன்  எய்தும்''்  என்றார். இதனான் வெகுளாதார்க்கு வரும் நன்மை கூறப்பட்டது.  இறந்தார்  இறந்தார்  அனையர்  சினத்தைத் துறந்தார் துறந்தார்  துணை. சினத்தின்  கண்ணே மிக்கார் உயிருடையராயினும் செத்தாரோடு  ஒப்பர், சினத்தைத் துறந்தார் சாதல் தன்மையராயினும், அதனை ஒழிந்தார் அளவினர். மிக்க சினத்தை உடையார்க்கு ஞானம் எய்துதற்கு   உரிய   உயிர்  நின்றதாயினும்,  கலக்கத்தான்   அஃது எய்தாமை   ஒருதலையாகலின்  அவரை  வீடு  பெற்றாரோடு ஒப்பர் என்றும்   கூறினார்.   இதனான்   அவ்விருவர்   பயனும்   ஒருங்கு கூறப்பட்டது.  அஃதாவது, தனக்கு ஒரு பயன் நோக்கியாதல் ,செற்றம் பற்றியாதல்.    சோர்வானாதல்   ஓர்   உயிர்க்கு  இன்னாதவற்றைச் செய்யாமை. இன்னா செய்தல் வெகுளி ஒழியவும்