பற்றற்றான்   பற்றினை  அப்பற்றைப்  பற்றுக பற்று விடற்கு. எல்லாப் பொருளையும் பற்றி நின்றே பற்றற்ற இறைவன்  ஓதிய வீட்டு நெறியை இதுவே  நன்னெறி  என்று  மனத்துக்  கொள்க, கொண்டு, அதன்கண் உபாயத்தை  அம்மனத்தான்  செய்க,  விடாது  வந்த பற்று விடுதற்கு. கடவுள்  வாழ்த்திற்கு  ஏற்ப  ஈண்டும்  பொதுவகையால்  பற்றற்றான் என்றார்.   பற்று   அற்றான்   பற்று  என்புழி  ஆறாவது  செய்யுட் கிழமைக்கண்  வந்தது.  ஆண்டுப்  பற்று  என்றது, பற்றப்படுவதனை. அதன்கண்  உபாயம்  என்றது,  தியான  சமாதிகளை. ''விடாது வந்த பற்று''  என்பது  அநாதியாய்  வரும்  உடம்பின் பற்றினை. அப்பற்று விடுதற்கு   உபாயம்   இதனால்   கூறப்பட்டது.   அஃதாவது,பிறப்பு வீடுகளையும்  அவற்றின்  காரணங்களையும்  விபரீத ஐயங்களானன்றி உண்மையான் உணர்தல். இதனை வடநூலார் ''தத்துவ ஞானம்'' என்ப. இதுவும்     பற்றற்றான்    பற்றினைப்    பற்றியவாறு   உளதாவது ஆகலின்,அக்காரண  ஒற்றுமைபற்றித்  துறவின்பின்  வைக்கப்பட்டது. பொருளல் லவற்றைப் பொருளென்று உணரும் மருளான்ஆம் மாணாப் பிறப்பு. மெய்ப்பொருள் அல்லவற்றை மெய்ப்பொருள் என்று உணரும் விபரீத உணர்வானே உளதாம், இன்பம் இல்லாத பிறப்பு. அவ் விபரீத உணர்வாவது,  மறுபிறப்பும்,  இருவினைப் பயனும், கடவுளும் இல்லை எனவும்    மற்றும்   இத்தன்மையவும்   சொல்லும்   மயக்க   நூல் வழக்குகளை  மெய்ந்நூல்  வழக்கு  எனத்  துணிதல். குற்றியை மகன் என்றும்      இப்பியை      வெள்ளி      என்றும்     இவ்வாறே ஒன்றனைப்பிறிதொன்றாகத் துணிதலும் அது. ''மருள், மயக்கம், விபரீத உணர்வு,  அவிச்சை''  என்பன  ஒருபொருட்  கிளவி. நரகர், விலங்கு, மக்கள்,  தேவர்  என்னும்  நால்வகைப்பிறப்பினும் உள்ளது துன்பமே ஆகலின்,  ''மாணாப்  பிறப்பு''  என்றார்.  இதனால் பிறப்புத் துன்பம் என்பதூஉம்,