வனை  வைத்தற்கு எண்ணினம்,  இது  தான் யாவருக்கும் இயைந்தது, நின்    கருத்துஎன்னை?    எனச்   சூளுறவோடு   சொல்லுவித்தல். இன்பஉபதையாவது, தொன்று  தொட்டு உரிமையோடு பயின்றாளொரு தவமுதுமகளை  விட்டு,  அவளால்,  உரிமையுள் இன்னாள் நின்னைக் கண்டு    வருத்தமுற்றுக்   கூட்டுவிக்க   வேண்டும்என்று   என்னை விடுத்தாள், அவனைக் கூடுவையாயின் நினக்குப்பேரின்பமே  அன்றிப் பெரும்பொருளும் கைகூடும் எனச்சூளுறவோடு சொல்லுவித்தல்.  அச்ச உபதையாவது,   ஒருநிமித்தத்தின்   மேலிட்டு   ஓர்   அமைச்சனால் ஏனையோரை    அவன்    இல்லின்கண்    அழைப்பித்து,    இவர் அறைபோவான்எண்ணற்குக்  குழீயினார்  என்று தான் காவல் செய்து, ஒருவனால்   இவ்வரசன்   நம்மைக்  கொல்வான்  சூழ்கின்றமையின் அதனை  நாம்முற்படச்  செய்து,  நமக்கு  இனிய அரசன்  ஒருவனை வைத்தல்ஈண்டை     யாவர்க்கும்    இயைந்தது,    நின்    கருத்து என்னை? எனச் சூளுறவோடு சொல்லுவித்தல். இந்நான்கினும்திரிபிலன் ஆயவழி,             எதிர்காலத்தும்                 திரிபிலன் எனக்கருத்தளவையால்தெளியப்படும்     என்பதாம்.     இவ்வடநூற் பொருண்மையைஉட்கொண்டு  இவர் ஓதியது  அறியாது, பிறரெல்லாம் இதனைஉயிரெச்சம்         எனப்         பாடம்       திரித்துத் தத்தமக்குத்தோன்றியவாறே   உரைத்தார்.   குடிப்பிறந்து  குற்றத்தின் நீங்கி வடுப்பரியும் நாண்உடையான் கட்டே தெளிவு. உயர்ந்த குடியில் பிறந்து,  குற்றங்களினின்று  நீங்கி,  தமக்கு  வடு  வருங்கொல் என்று அஞ்சாநிற்கும்   நாணுடையவன்   கண்ணதே   அரசனது   தெளிவு. குற்றங்களாவன:  மேல்  அரசனுக்குச்  சொல்லிய  பகை ஆறும், மடி, மறப்பு,   பிழைப்பு   என்ற   இவை   முதலாயவும்   ஆம்.  நாண்: இழிதொழில்களில்   மனம்  செல்லாமை.  இவை  பெரும்பான்மையும் தக்கோர்வாய்க்   கேட்டலாகிய   ஆகம   அளவையால்   தெரிவன. இந்நான்கும்  உடையவனையே தெளிக என்பதாம். அரியகற் றாசற்றார் கண்ணும்  தெரியுங்கால்  இன்மை அரிதே வெளிறு. அரிய கற்று ஆசு அற்றார் கண்ணும் - கற்றற்கு அரிய நூல்