்கங்களும்  அப்பெற்றித்தாய  இயல்பினை  உடையார்க்கே உளவாவன. அவ்வாக்கங்களாவன:  பகையின்மையும்,  பெருஞ்செல்வம்உடைமையும் முதலாயின,   எச்ச   உம்மையான்   அறமும்    இன்பமுமேஅன்றிப் பொருளும்   எய்தும்  என்பது  பெறுதும்.   ''அப்பெற்றித்தாயஇயல்பு'' என்றது   தாம்   நுகர்வன  எல்லாம்  அவரும்நுகருமாறு  வைத்தல். பொதுநோக்கான் வேந்தன் வரிசையா நோக்கின் அதுநோக்கி வாழ்வார் பலர்.  எல்லாரையும்  ஒரு  தன்மையராக  நோக்காது அரசன் தத்தம் தகுதிக்கு  ஏற்ப  நோக்குமாயின், அச்சிறப்பு நோக்கி அவனை விடாது வாழும்   சுற்றத்தார்   பலர்.  உயர்ந்தார்  நீங்குதல்  நோக்கிப்பொது நோக்கை   விலக்கி,எல்லாரும்   விடாது  ஒழுகுதல்  நோக்கி வரிசை நோக்கை  விதித்தார்.இந்நான்கு  பாட்டானும் சுற்றம் தழுவும் உபாயம் கூறப்பட்டது.  தமராகித்  தன்துறந்தார்  சுற்றம் அமராமைக்  காரணம் இன்றி  வரும். முன் தமராய்வைத்துத் தன்னோடு அமராது  யாதானும் ஒரு  காரணத்தால்  தன்னைப்  பிரிந்து  போயவர்  பின்னும்  வந்து சுற்றமாதல்,  அமராமைக்  காரணம் தன் மாட்டு இல்லையாகத் தானே உளதாம்.  ''அமராமைக்  காரணம்  இன்றி'' என்றதனான் முன் அஃது உண்டாய்த்  துறத்தல் பெற்றாம்''. அஃதாவது, அரசன் தான் நெறிகெட ஒழுகல்,  வெறுப்பன  செய்தல்  என்றிவை  முதலியவற்றான் வருவது. ''ஆக்கம்''   வருவிக்கப்பட்டது.   இயற்கையாகவே   அன்புடையராய சுற்றத்தார்க்குச்  செய்கையான் வந்த நீக்கம் அதனையொழிய  ஒழியும், ஒழிந்தால்   அவர்க்கு   அன்பு   செய்துகொள்ளவேண்டா,  பழைய இயல்பாய்   நிற்கும்   என்பார்   ''வரும்''்  என்றார்.  உழைப்பிரிந்து காரணத்தின்  வந்தானை வேந்தன் இழைத்திருந்து எண்ணிக் கொளல். காரணம்   இன்றித்   தன்னிடத்து   நின்றும்   பிரிந்துபோய்ப்  பின் காரணத்தான்  வந்த சுற்றத்தானை, அரசன், அக்காரணத்தைச் செய்து வைத்து   ஆராய்ந்து   தழீஇக்   கொள்க.   வாளா  உழைப்பிரிந்து என்றமையின், பிரிதற்குக் காரணம் இன்மை பெற்றாம். வருதற்