அலங்கரித்தல்     முதலிய  இன்மையின்,  ''மனைகலந்து  மாலைக்கு விருந்தயர்கம்'' என்றான். நான்கன் உருபு விகாரத்தால் தொக்கது. இது வினை  முடியாமுன் கூறலான், விதுப்பாயிற்று. பிறரெல்லாம் இதனைத் தலைமகள்  கூற்றாக்கி  உரைத்தார்.  தலைமகனைக் கூறாது வேந்தன் வெல்க  என்றும்,  மனை  கலந்து  என்றும், மாலைப்பொழுதின் கண் விருந்தயர்கம்  என்றும்  வந்த,  அவ்வுரைதானே அது கூடாமைக்குக் கரியாயிற்று.   ஒருநாள்   எழுநாள்போல்   செல்லும்சேண் சென்றார் வருநாள்வைத்  தேங்கு  பவர்க்கு.  இதுவும் அது. சேணிடைச் சென்ற தம்  காதலர்  மீண்டுவரக்  குறித்தநாளை  உட்கொண்டு, அது வரும் துணையும்  உயிர்தாங்கி  வருந்தும்  மகளிர்க்கு; ஒரு நாள் பல நாள் போல  நெடியதாகக்  காட்டும்.  ''ஏழ்'' என்பது அதற்குமேலாய மிக்க பன்மை   குறித்து   நின்றது;   ''ஒருவர்  கூறை  எழுவர்  உடுத்து'' என்றாற்போல.   தலைமகள்  வருத்தம்  பிறர்மேலிட்டுக்  கூறியவாறு. இதனான்  இதுவும்  தலைமகள் கூற்றாகாமையறிக. ''இரு நாள்'' என்று பாடம்  ஓதுவாரும்  உளர்.  பெறின்என்னாம்  பெற்றக்கால் என்னாம் உறின்என்னாம்  உள்ளம்  உடைந்துக்கக்  கால். இதுவும் அது. காதலி நம்  பிரிவினையாற்றாது உள்ளம் உடைந்து இறந்துபட்டவழி; நம்மைப் பெறக்கடவளானால் என்? அதுவன்றியே பெற்றால் என்? உறின் என்? -  அதுவன்றியே  மெய்யுறக் கலந்தால்தான் என்? இவையொன்றானும் பயன்  இல்லை.  இம்மூன்றும்  உடம்பொடு புணர்த்துக் கூறப்பட்டன. அதன்மேலும்  முன்னை  வழக்குண்மையின், அதற்கு முன்னே  யான் செல்ல   வேண்டும்   என்பது  கருத்தாகலின்,  விதுப்பாயிற்று.  இது தலைமகள்  கூற்றாயவழி  இரங்கலாவதல்லது  விதுப்பாகாமை  அறிக. குறிப்பறிவுறுத்தல்