து''   என்பான்,  ''நலத்தகை   நல்லவர்க்கும்''   என்றான்.  அழகு - இன்பப்   பயனைத்   தலைப்படுதல்  தான்  நுகர்ந்த  இன்பத்திற்கு ஏதுவாகிய    புலவியை    வியந்து   கூறியவாறு.துனியும்  புலவியும் இல்லாயின் காமம் கனியும் கருக்காயும் அற்று. இதுவும் அது. முதிர்ந்த கலாம்   ஆகிய   துனியும்,   இளைய   கலாம்   ஆகிய  புலவியும் இல்லையாயின்;   காமம்   செவ்வி  முதிர்ந்த  பழமும்  இளங்காயும் போலும்.  மிகமுதிர்ந்திறும்  எல்லைத்தாய  கனி நுகர்வார்க்கு மிகவும் இனிமை   செய்தலின்   துனியில்லையாயின்,  ''கனியற்று''   என்றும், கட்டிளமைத்தாய     காய்     நுகரும்    செவ்வித்    தன்றாகலின் புலவியில்லையாயின்     ''கருக்காயற்று''     என்றும்      கூறினான். இவ்விரண்டும்   வேண்டும்   என்று  வியந்து  கூறியவாறு.  ஊடலின் உண்டாங்கோர்  துன்பம் புணர்வது நீடுவ தன்றுகொல் என்று. இதுவும் அது.  இனிய  புணர்ச்சி நீட்டிக்குமோ நீட்டியாதோ என்று கருதலான்; ஊடலின்   ஓர்  துன்பம்  உண்டு  -  இன்பத்திற்கு  இன்றியமையாத ஊடலின்  கண்ணேயும்  ஒரு  துன்பம்  நிகழும்.  ''என்று''   என்னும் எச்சத்திற்குக் ''கருதலான்'' என்பது வருவிக்கப்பட்டது. சிறப்பு  உம்மை விகாரத்தால்  தொக்கது, ''கொல்'' என்பதனை ''நீடுவது''  என்பதுடனும் கூட்டுக.   ''ஆங்கு''   என்பது   அசைநிலை.  ஊடல்  -  கூடற்கண் விரைவித்தல்    கூறியவாறு.   நோதல்   எவன்மற்று  நொந்தார்என் றஃதறியும்  காதலர்  இல்லா  வழி.  உணர்ப்புவயின் வாரா ஊடற்கண் தலைமகன் தலைமகளொடு புலந்து சொல்லியது. இவர் நம்பொருட்டாக நொந்தார்    என்று   அந்நோவினை   அறியும்   அன்புடையாரைப் பெறாவழி;  ஒருவர்  நோகின்றதனாற் பயன் என்? ''அறிதல்'' - ஈண்டு ஊடலை  இனிது  உணர்தல்.  ''மற்று'' - வினை மாற்றின்கண் வந்தது. இவள்   நம்   காதலியல்லள்;  அன்மையின்,  இந்நோவு  அறியாள்; அறியாமையின்,   நாம்  புலக்கின்றதனால்  பயனில்லை  எனத்  தன் ஆற்றாமை உணர்த்தியவாறு. நீரும் நிழலது இனி