ளது விளிப்புஅறை போகாது மெய்புறத்து இடூஉம் பளிக்கறை மண்டபம் உண்டுஅதன் உள்ளது தூநிற மாமணிச் சுடரொளி விரிந்த தாமரைப் பீடிகை தான்உண்டு ஆங்குஇடின் அரும்புஅவிழ் செய்யும் அலர்ந்தன வாடா சுரும்புஇனம் மூசா தொல்யாண்டு கழியினும் மறந்தேன் அதன்திறம் மாதவி கேளாய் கடம்பூண்டுஓர் தெய்வம் கருத்திடை வைத்தோர் ஆங்குஅவர் அடிக்குஇடின் அவர்அடி தான்உறும் நீங்காது யாங்கணும் நினைப்பில ராய்இடின் ஈங்குஇதன் காரணம் என்னை என்றியேல் சிந்தை இன்றியும் செய்வினை உறும்எனும் வெந்திறல் நோன்பிகள் விழுமம் கொள்ளவும் செய்வினை சிந்தை இன்றுஎனின் யாவதும் எய்தாது என்போர்க்கு ஏது வாகவும் பயம்கெழு மாமலர் இட்டுக் காட்ட மயன்பணடு் இழைத்த மரபினது அதுதான் அவ்வனம் அல்லது அணியிழை நின்மகள் செவ்வனம் செல்லும் செம்மை தான்இலள் மணிமே கலையொடு மாமலர் கொய்ய அணியிழை நல்லாய் யானும் போவல்என்று அணிப்பூங் கொம்பர் அவளொடும் கூடி மணித்தேர் வீதியில் சுதமதி செல்வுழீஇச் சிமிலிக் கரண்டையன் நுழைகோல் பிரம்பினன் தவல்அருஞ் சிறப்பின் அராந்தா ணத்துஉளோன் நாணமும் உடையும் நன்கனம் நீத்துக் காணா உயிர்க்கும் கையற்று ஏங்கி உண்ணா நோன்போடு உயவல் யானையின் மண்ணா மேனியன் வருவோன் தன்னை வந்தீர் அடிகள்நும் மலர்அடி தொழுதேன் எந்தம் அடிகள் எம்உரை கேண்மோ அழுக்குஉடை யாக்கையில் புகுந்த நும்உயிர் புழுக்