முலை ஆர்புனை வேந்தற்குப் பேரளவு இயற்றி ஊழி எண்ணி நீடுநின்று ஓங்கிய ஒருபெருங் கோயில் திருமுக வாட்டி குணதிசை மருங்கில் நாண்முதிர் மதியமும் குடதிசை மருங்கில் சென்றுவீழ் கதிரும் வெள்ளிவெண் தோட்டொடு பொன்தோ டாக எள்அறு திருமுகம் பொலியப் பெய்தலும் அன்னச் சேவல் அயர்ந்துவிளை யாடிய தன்உறு பெடையைத் தாமரை அடக்கப் பூம்பொதி சிதையக் கிழித்துப் பெடைகொண்டு ஓங்குஇருந் தெங்கின் உயர்மடல் ஏற அன்றில் பேடை அரிக்குரல் அழைஇச் சென்றுவீழ் பொழுது சேவற்கு இசைப்பப் பவளச் செங்கால் பறவைக் கானத்துக் குவளை மேய்ந்த குடக்கண் சேதா முலைபொழி தீம்பால் எழு துகள் அவிப்பக் கன்றுநினை குரல மன்றுவழிப் படர அந்தி அந்தணர் செந்தீப் பேணப் பைந்தொடி மகளிர் பலர்விளக்கு எடுப்ப யாழோர் மருதத்து இன்னரம் புளரக் கோவலர் முல்லைக் குழல்மேல் கொள்ள அமரக மருங்கில் கணவனை இழந்து தமரகம் புகூஉம் ஒருமகள் போலக் கதிர்ஆற்றுப் படுத்த முதிராத் துன்பமோடு அந்தி என்னும் பசலைமெய் யாட்டி வந்துஇறுத் தனளால் மாநகர் மருங்குஎன். மணிமேகலாதெய்வம் வந்து தோன்றிய காதை முற்றிற்று. அந்தி மாலை நீங்கிய பின்னர் வந்து தோன்றிய மலர்