தணர்க்கு ஒவ்வேன் ஆயினும் காதலன் ஆதலின் கைவிட லீயான் இரந்து ஊண் தலைக்கொண்டு இந்நகர் மருங்கில் பரந்துபடு மனைதொறும் திரிவோன் ஒருநாள் புனிற்றுஆப் பாய்ந்த வயிற்றுப் புண்ணினன் கணவிரி மாலை கைக்கொண் டென்ன நிணம்நீடு பெருங்குடர் கையகத்து ஏந்தி என்மகள் இருந்த இடமென்று எண்ணித் தன்உறு துன்பம் தாங்காது புகுந்து சமணீர் காள்நும் சரண்என் றோனை இவண்நீர் அல்லஎன்று என்னொடும் வெகுண்டு மைஅறு படிவத்து மாதவர் புறத்துஎமைக் கைஉதிர்க் கோடலின் கண்நிறை நீரேம் அறவோர் உளீரோ ஆரும்இ லோம்எனப் புறவோர் வீதியில் புலம்பொடு சாற்ற மங்குல்தோய் மாடம் மனைதொறும் புகூஉம் அங்கையில்