க்குரல் அழைஇச் சென்றுவீழ் பொழுது சேவற்கு இசைப்பப் பவளச் செங்கால் பறவைக் கானத்துக் குவளை மேய்ந்த குடக்கண் சேதா முலைபொழி தீம்பால் எழு துகள் அவிப்பக் கன்றுநினை குரல மன்றுவழிப் படர அந்தி அந்தணர் செந்தீப் பேணப் பைந்தொடி மகளிர் பலர்விளக்கு எடுப்ப யாழோர் மருதத்து இன்னரம் புளரக் கோவலர் முல்லைக் குழல்மேல் கொள்ள அமரக மருங்கில் கணவனை இழந்து தமரகம் புகூஉம் ஒருமகள் போலக் கதிர்ஆற்றுப் படுத்த முதிராத் துன்பமோடு அந்தி என்னும் பசலைமெய் யாட்டி வந்துஇறுத் தனளால் மாநகர் மருங்குஎன். மணிமேகலாதெய்வம் வந்து தோன்றிய காதை
	முற்றிற்று.