மனை நடு வயலை வேழம் சுற்றும்

துறை கேழ் ஊரன் கொடுமை நாணி,

'நல்லன்' என்றும், யாமே;

'அல்லன்' என்னும், என் தட மென் தோளே.

கரை சேர் வேழம் கரும்பின் பூக்கும்

துறை கேழ் ஊரன் கொடுமை நன்றும்

ஆற்றுகதில்ல, யாமே;

தோற்கதில்ல, என் தட மென் தோளே.

பரியுடை நல் மான் பொங்குஉளை அன்ன

அடைகரை வேழம் வெண் பூப் பகரும்,

தண் துறை ஊரன் பெண்டிர்,

துஞ்சு ஊர் யாமத்தும், துயில் அறியலரே.

கொடிப் பூ வேழம் தீண்டி, அயல

வடிக்கொள் மாஅத்து வண் தளிர் நுடங்கும்

அணித் துறை ஊரன் மார்பே

பனித் துயில் செய்யும் இன் சாயற்றே.

மணல் ஆடு மலிர்நிறை விரும்பிய, ஒண் தழை

புனல் ஆடு மகளிர்க்குப் புணர் துணை உதவும்

வேழ மூதூர் ஊரன்

ஊரன் ஆயினும், ஊரன் அல்லன்னே.

புதல் மிசை நுடங்கும் வேழ வெண் பூ

விசும்பு ஆடு குருகின் தோன்றும் ஊரன்

புதுவோர் மேவலன் ஆகலின்,

வறிது ஆகின்று, என் மடம் கெழு நெஞ்சே.

இருஞ் சாய் அன்ன செருந்தியொடு வேழம்

கரும்பின் அலமரும் கழனி ஊரன்,

பொருந்து மலர் அன்ன என் கண் அழ,

பிரிந்தனன் அல்லனோ, 'பிரியலென்' என்றே?

எக்கர் மாஅத்துப் புதுப் பூம் பெருஞ் சினை,

புணர்ந்தோர் மெய்ம் மணம் கமழும் தண் பொழில்,

வேழ வெண் பூ வெள் உளை சீக்கும்

ஊரன் ஆகலின் கலங்கி,

மாரி மலரின் கண் பனி உகுமே.

அறு சில் கால அஞ்சிறைத் தும்பி

நூற்றிதழ்த் தாமரைப் பூச் சினை சீக்கும்,

காம்பு கண்டன்ன தூம்புடை, வேழத்துத்

துறை நணி ஊரனை உள்ளி, என்

இறை ஏர் எல் வளை நெகிழ்பு ஓடும்மே.

அள்ளல் ஆடிய புள்ளிக் களவன்

முள்ளி வேர் அளைச் செல்லும் ஊரன்

நல்ல சொல்லி மணந்து, 'இனி

நீயேன்' என்றது எவன்கொல்? அன்னாய்!'

முள்ளி வேர் அளைக் களவன் ஆட்டி,

பூக் குற்று, எய்திய புனல் அணி ஊரன்

தேற்றம் செய்து நப்புணர்ந்து, இனித்

தாக்கு அணங்கு ஆவது எவன்கொல்? அன்னாய்!

அம்ம வாழி, தோழி! மகிழ்நன்

கடன் அன்று என்னும் கொல்லோ நம் ஊர்

முடம் முதிர் மருதத்துப் பெருந் துறை

உடன் ஆடு ஆயமோடு உற்ற சூளே?

அம்ம வாழி, தோழி! மகிழ்நன்

ஒரு நாள் நம் இல் வந்ததற்கு, எழு நாள்

அழுப என்ப, அவன் பெண்டிர்

தீ உறு மெழுகின் ஞெகிழ்வனர் விரைந்தே.

அம்ம வாழி, தோழி! மகிழ்நன்

மருது உயர்ந்து ஓங்கிய விரி பூம் பெருந் துறை,

பெண்டிரொடு ஆடும் என்ப தன்

தண் தார் அகலம் தலைத்தலைக் கொளவே.

அம்ம வாழி, தோழி! நம் ஊர்ப்

பொய்கைப் பூத்த, புழைக் கால் ஆம்பல்

தாது ஏர் வண்ணம் கொண்டன

ஏதிலாளர்க்குப் பசந்த என் கண்ணே.

அம்ம வாழி, தோழி! நம் ஊர்ப்

பொய்கை ஆம்பல் நார் உரி மென் கால்

நிறத்தினும் நிழற்றுதல் மன்னே;

இனிப் பசந்தன்று, என் மாமைக் கவினே.

அம்ம வாழி, தோழி! ஊரன்

நம் மறந்து அமைகுவன் ஆயின், நாம் மறந்து

உள்ளாது அமைதலும் அமைகுவம் மன்னே

கயல் எனக் கருதிய உண் கண்

பசலைக்கு ஒல்காவாகுதல் பெறினே.

'தன் பார்ப்புத் தின்னும் அன்பு இல் முதலையொடு

வெண் பூம் பொய்கைத்து, அவன் ஊர்' என்ப; அதனால்

தன் சொல் உணர்ந்தோர் மேனி

பொன் போல் செய்யும் ஊர்கிழவோனே.

மகிழ் மிகச் சிறப்ப மயங்கினள் கொல்லோ

யாணர் ஊர! நின் மாண் இழை அரிவை?

காவிரி மலிர்நிறை அன்ன நின்

மார்பு நனி விலக்கல் தொடங்கியோளே.

அம்பணத்து அன்ன யாமை ஏறி,

செம்பின் அன்ன பார்ப்புப் பல துஞ்சும்

யாணர் ஊர! நின்னினும்

பாணன் பொய்யன்; பல சூளினனே.

முள் எயிற்றுப் பாண்மகள் இன் கெடிறு சொரிந்த

அகன் பெரு வட்டி நிறைய, மனையோள்

அரிகாற் பெரும் பயறு நிறைக்கும் ஊர!

மாண் இழை ஆயம் அறியும் நின்

பாணன் போலப் பல பொய்த்தல்லே.

வலை வல் பாண்மகன் வால் எயிற்று மடமகள்

வராஅல் சொரிந்த வட்டியுள், மனையோள்

யாண்டு கழி வெண்ணெல் நிறைக்கும் ஊர!

வேண்டேம், பெரும! நின் பரத்தை

ஆண்டுச் செய் குறியொடு ஈண்டு நீ வரலே.

பரத்தையர்மாட்டு ஒழுகாநின்று தன் மனைக்கண்

அம் சில் ஓதி அசைநடைப் பாண்மகள்

சில் மீன் சொரிந்து, பல் நெற்பெறூஉம்

யாணர் ஊர! நின் பாண்மகன்

யார் நலம் சிதையப் பொய்க்குமோ, இனியே?

நறு வடி மாஅத்து விளைந்து உகு தீம் பழம்

நெடு நீர்ப் பொய்கைத் துடுமென விழூஉம்,

கை வண் மத்தி, கழாஅர் அன்ன

நல்லோர் நல்லோர் நாடி,

வதுவை அயர விரும்புதி நீயே.

இந்திர விழவில் பூவின் அன்ன

புன் தலைப் பேடை வரி நிழல் அகவும்

இவ் ஊர் மங்கையர்த் தொகுத்து, இனி

எவ் ஊர் நின்றன்று மகிழ்ந! நின் தேரே?

பொய்கைப் பள்ளிப் புலவு நாறு நீர்நாய்

வாளை நாள் இரை பெறூஉம் ஊர!

எம் நலம் தொலைவது ஆயினும்

துன்னலம் பெரும! பிறர்த் தோய்ந்த மார்பே.

அலமரல் ஆயமொடு அமர்துணை தழீஇ

நலம் மிகு புதுப் புனல் ஆட, கண்டோர்

ஒருவரும் இருவரும் அல்லர்;

பலரே தெய்ய; எம் மறையாதீமே.

கரும்பு நடு பாத்தியில் கலித்த ஆம்பல்

சுரும்பு பசி களையும் பெரும் புனல் ஊர!

புதல்வனை ஈன்ற எம் மேனி

முயங்கன்மோ தெய்ய; நின் மார்பு சிதைப்பதுவே.

உடலினென் அல்லேன்; பொய்யாது  மோ:

யார் அவள், மகிழ்ந! தானே தேரொடு,

தளர் நடைப் புதல்வனை உள்ளி, நின்

வள மனை வருதலும் வௌவியோளே?

மடவள் அம்ம, நீ இனிக் கொண்டோளே

'தன்னொடு நிகரா என்னொடு நிகரிப்

பெரு நலம் தருக்கும்' என்ப: விரிமலர்த்

தாது உண் வண்டினும் பலரே,

ஓதி ஒள் நுதல் பசப்பித்தோரே.

கன்னி விடியல், கணைக் கால் ஆம்பல்

தாமரை போல மலரும் ஊர!

பேணாளோ நின் பெண்டே

யான் தன் அடக்கவும், தான் அடங்கலளே?

கண்டனெம் அல்லமோ, மகிழ்ந! நின் பெண்டே?

பலர் ஆடு பெருந் துறை, மலரொடு வந்த

தண் புனல் வண்டல் உய்த்தென,

உண்கண் சிவப்ப, அழுது நின்றோளே!

பழனப் பல் மீன் அருந்த நாரை

கழனி மருதின் சென்னிச் சேக்கும்

மா நீர்ப் பொய்கை யாணர் ஊர!

தூயர்; நறியர் நின் பெண்டிர்:

பேஎய் அனையம், யாம்; சேய் பயந்தனமே.

சூது ஆர் குறுந் தொடிச் சூர் அமை நுடக்கத்து

நின் வெங் காதலி தழீஇ, நெருநை

ஆடினை என்ப, புனலே; அலரே

மறைத்தல் ஒல்லுமோ, மகிழ்ந?

புதைத்தல் ஒல்லுமோ ஞாயிற்றது ஒளியே?

புலக்குவெம் அல்லேம்; பொய்யாது  மோ:

நலத்தகு மகளிர்க்குத் தோள் துணை ஆகி,

தலைப் பெயல் செம் புனல் ஆடித்

தவ நனி சிவந்தன, மகிழ்ந! நின் கண்ணே.

வெகுண்டனள் என்ப, பாண! நின் தலைமகள்

'மகிழ்நன் மார்பின் அவிழ் இணர் நறுந் தார்த்

தாது உண் பறவை வந்து, எம்

போது ஆர் கூந்தல் இருந்தன' எனவே.

மணந்தனை அருளாய் ஆயினும், பைபயத்

தணந்தனை ஆகி, உய்ம்மோ நும் ஊர்

ஒண் தொடி முன் கை ஆயமும்

தண் துறை ஊரன் பெண்டு எனப்படற்கே.

வெண் நுதல் கம்புள் அரிக் குரல் பேடை

தண் நறும் பழனத்துக் கிளையோடு ஆலும்

மறு இல் யாணர் மலி கேழ் ஊர! நீ

சிறுவரின் இனைய செய்தி;

நகாரோ பெரும! நிற் கண்டிசினோரே?

கருங் கோட்டு எருமை கயிறு பரிந்து அசைஇ,

நெடுங் கதிர் நெல்லின் நாள் மேயல் ஆரும்

புனல் முற்று ஊரன், பகலும்,

படர் மலி அரு நோய் செய்தனன், எமக்கே.

அம்ம வாழி, தோழி! பாணன்

சூழ் கழிமருங்கின் நாண் இரை கொளீஇச்

சினைக் கயல் மாய்க்கும் துறைவன் கேண்மை

பிரிந்தும் வாழ்துமோ நாமே

அருந் தவம் முயறல் ஆற்றாதேமே?

அம்ம வாழி, தோழி! பாசிலைச்

செருந்தி தாய இருங் கழிச் சேர்ப்பன்

தான் வரக் காண்குவம் நாமே;

மறந்தோம் மன்ற, நாணுடை நெஞ்சே.

அம்ம வாழி, தோழி! நென்னல்

ஓங்குதிரை வெண் மணல் உடைக்கும் துறைவற்கு,

ஊரார், 'பெண்டு' என மொழிய, என்னை,

அது கேட்டு, 'அன்னாய்' என்றனள், அன்னை;

பைபய 'எம்மை' என்றனென், யானே.

அம்ம வாழி, தோழி! கொண்கன்

நேரேம் ஆயினும், செல்குவம் கொல்லோ

கடலின் நாரை இரற்றும்

மடல்அம் பெண்ணை அவனுடை நாட்டே?

அம்ம வாழி, தோழி! பல் மாண்

நுண் மணல் அடைகரை நம்மோடு ஆடிய

தண்ணம் துறைவன் மறைஇ,

அன்னை அருங் கடி வந்து நின்றோனே!

அம்ம வாழி, தோழி! நாம் அழ,

நீல இருங் கழி நீலம் கூம்பும்

மாலை வந்தன்று, மன்ற

காலை அன்ன காலை முந்துறுத்தே.

அம்ம வாழி, தோழி! நலனே

இன்னது ஆகுதல் கொடிதே! புன்னை

அணி மலர் துறைதொறும் வரிக்கும்

மணி நீர்ச் சேர்ப்பனை மறவாதோர்க்கே.

அம்ம வாழி, தோழி! யான் இன்று,

அறனிலாளற் கண்ட பொழுதில்,

சினவுவென் தகைக்குவென் சென்றனென்

பின் நினைந்து இரங்கிப் பெயர்தந்தேனே.

அம்ம வாழி, தோழி! நன்றும்

எய்யாமையின் ஏதில பற்றி,

அன்பு இலன் மன்ற பெரிதே

மென் புலக் கொண்கன் வாராதோனே!

அம்ம வாழி, தோழி! நலம் மிக

நல்லஆயின, அளிய மென் தோளே

மல்லல் இருங் கழி மல்கும்

மெல்லம் புலம்பன் வந்தமாறே.

நன்றே, பாண! கொண்கனது நட்பே

தில்லை வேலி இவ் ஊர்க்

கல்லென் கௌவை எழாஅக்காலே.

அம்ம வாழி, பாண! புன்னை

அரும்பு மலி கானல் இவ் ஊர்

அலர் ஆகின்று, அவர் அருளுமாறே.

யான் எவன் செய்கோ? பாண! ஆனாது

மெல்லம் புலம்பன் பிரிந்தென,

புல்லென்றன, என் புரி வளைத் தோளே!

காண்மதி, பாண! இருங் கழிப்...

பாய்பரி நெடுந் தேர்க் கொண்கனொடு

தான் வந்தன்று, என் மாமைக் கவினே.

பைதலம் அல்லேம், பாண! பணைத் தோள்,

ஐது அமைந்து அகன்ற அல்குல்,

நெய்தல் அம் கண்ணியை நேர்தல் நாம் பெறினே.

நாண் இலை மன்ற, பாண! நீயே

கோள் நேர் இலங்கு வளை நெகிழ்த்த

கானல் அம் துறைவற்குச் சொல் உகுப்போயே!

நின் ஒன்று வினவுவல், பாண! நும் ஊர்த்

திண் தேர்க் கொண்கனை நயந்தோர்

பண்டைத் தம் நலம் பெறுபவோ மற்றே?

பண்பு இலை மன்ற, பாண! இவ் ஊர்

அன்பு இல கடிய கழறி,

மென் புலக் கொண்கனைத் தாராதோயே!

அம்ம வாழி, கொண்க! எம் வயின்

மாண் நலம் மருட்டும் நின்னினும்,

பாணன் நல்லோர் நலம் சிதைக்கும்மே.

காண்மதி, பாண! நீ  த்தற்கு உரியை

துறை கெழு கொண்கன் பிரிந்தென,

இறை கேழ் எல் வளை நீங்கிய நிலையே.

எக்கர் ஞாழல் செருந்தியொடு கமழத்

துவலைத் தண் துளி வீசிப்

பசலை செய்தன பனி படு துறையே.

எக்கர் ஞாழல் இறங்கு இணர்ப் படு சினைப்

புள் இறை கூரும் துறைவனை

உள்ளேன் தோழி! படீஇயர் என் கண்ணே!

எக்கர் ஞாழல் இணர் படு பொதும்பர்த்

தனிக் குருகு உறங்கும் துறைவற்கு

இனிப் பசந்தன்று என் மாமைக் கவினே.

எக்கர் ஞாழல் அரும்பு முதிர் அவிழ் இணர்

நறிய கமழும் துறைவற்கு

இனியமன்ற என் மாமைக் கவினே.

எக்கர் ஞாழல் நறு மலர்ப் பெருஞ் சினைப்

புணரி திளைக்கும் துறைவன்

புணர்வின் இன்னான்; அரும் புணர்வினனே.

வெள்ளாங்குருகின் பிள்ளை செத்தென,

காணிய சென்ற மட நடை நாரை

மிதிப்ப, நக்க கண் போல் நெய்தல்

கள் கமழ்ந்து ஆனாத் துறைவற்கு

நெக்க நெஞ்சம் நேர்கல்லேனே.

வெள்ளாங்குருகின் பிள்ளை செத்தென,

காணிய சென்ற மட நடை நாரை

கையறுபு இரற்று கானல்அம் புலம்பந்

துறைவன் வரையும் என்ப;

அறவன் போலும்; அருளுமார் அதுவே.

வெள்ளாங்குருகின் பிள்ளை செத்தென,

காணிய சென்ற மட நடை நாரை

கானல் சேக்கும் துறைவனோடு

யான் எவன் செய்கோ? பொய்க்கும் இவ் ஊரே?

வெள்ளாங்குருகின் பிள்ளை செத்தென,

காணிய சென்ற மட நடை நாரை

பதைப்ப, ததைந்த நெய்தல் கழிய

ஓதமொடு பெயரும் துறைவற்குப்

பைஞ்சாய்ப் பாவை ஈன்றனென், யானே!

வெள்ளாங்குருகின் பிள்ளை செத்தென,

காணிய சென்ற மட நடை நாரை

காலை இருந்து மாலைச் சேக்கும்

தெண் கடற் சேர்ப்பனொடு வாரான்,

தான் வந்தனன், எம் காதலோனே!

வெள்ளாங்குருகின் பிள்ளை செத்தென,

காணிய சென்ற மட நடை நாரை

நொந்ததன் தலையும் நோய் மிகும் துறைவ!

பண்டையின் மிகப் பெரிது இனைஇ,

முயங்குமதி, பெரும! மயங்கினள் பெரிதே!

பெருங் கடற்கரையது சிறு வெண் காக்கை

கருங் கோட்டுப் புன்னைத் தங்கும் துறைவற்குப்

பயந்து நுதல் அழியச் சாஅய்,

நயந்த நெஞ்சம் நோய்ப்பாலஃதே!

பெருங் கடற்கரையது சிறு வெண் காக்கை

நீத்து நீர் இருங் கழி இரை தேர்ந்து உண்டு,

பூக் கமழ் பொதும்பர்ச் சேக்கும்

துறைவன் சொல்லோ பிற ஆயினவே!

பெருங் கடற்கரையது சிறு வெண் காக்கை

இருங் கழித் துவலை ஒலியின் துஞ்சும்

துறைவன் துறந்தென, துறந்து என்

இறை ஏர் முன்கை நீங்கிய, வளையே.

பெருங் கடற்கரையது சிறு வெண் காக்கை

இருங் கழி மருங்கின் அயிரை ஆரும்

தண்ணம் துறைவன் தகுதி

நம்மோடு அமையாது, அலர் பயந்தன்றே!

பெருங் கடற்கரையது சிறு வெண் காக்கை

அறு கழிச் சிறு மீன் ஆர மாந்தும்

துறைவன் சொல்லிய சொல் என்

இறை ஏர் எல் வளை கொண்டு நின்றதுவே!

பெருங் கடற்கரையது சிறு வெண் காக்கை

இருங் கழி இனக் கெடிறு ஆரும் துறைவன்

நல்குவன் போலக் கூறி,

நல்கான் ஆயினும், தொல் கேளன்னே.

பெருங் கடற்கரையது சிறு வெண் காக்கை

ஒள் இணர் ஞாழல் முனையின், பொதி அவிழ்

புன்னைஅம் பூஞ் சினைச் சேக்கும் துறைவன்

நெஞ்சத்து உண்மை அறிந்தும்,

என் செயப் பசக்கும் தோழி! என் கண்ணே?

பெருங் கடற்கரையது சிறு வெண் காக்கை

இருங் கழி நெய்தல் சிதைக்கும் துறைவன்

'நல்லன்' என்றிஆயின்;

பல் இதழ் உண்கண் பசத்தல் மற்று எவனோ?

கோடு புலம் கொட்ப, கடல் எழுந்து முழங்க,

பாடு இமிழ் பனித் துறை ஓடு கலம் உகைக்கும்

துறைவன் பிரிந்தென, நெகிழ்ந்தன,

வீங்கின மாதோ தோழி! என் வளையே!

அன்னாய், வாழி! வேண்டு, அன்னை! என்னை

தானும் மலைந்தான்; எமக்கும் தழை ஆயின;

பொன் வீ மணி அரும்பினவே

என்ன மரம்கொல், அவர் சாரலவ்வே!

அன்னாய், வாழி! வேண்டு, அன்னை! நம் படப்பைத்

தேன் மயங்கு பாலினும் இனிய அவர் நாட்டு

உவலைக் கூவல் கீழ

மான் உண்டு எஞ்சிய கலிழி நீரே.

அன்னாய், வாழி, வேண்டு, அன்னை! அஃது எவன்கொல்?

வரையர மகளிரின் நிரையுடன் குழீஇ,

பெயர்வுழிப் பெயர்வுழித் தவிராது நோக்கி,

நல்லள் நல்லள் என்ப;

தீயேன் தில்ல, மலை கிழவோற்கே!

அன்னாய், வாழி! வேண்டு, அன்னை! நீ மற்று

யான் அவர் மறத்தல் வேண்டுதி ஆயின்,

கொண்டல் அவரைப் பூவின் அன்ன

வெண் தலை மா மழை சூடி,

தோன்றல் ஆனாது, அவர் மணி நெடுங் குன்றே.

நறு வடி மாஅத்து மூக்கு இறுபு உதிர்ந்த

ஈர்ந் தண் பெரு வடு, பாலையில், குறவர்,

உறை வீழ் ஆலியின், தொகுக்கும் சாரல்

மீமிசை நல் நாட்டவர் வரின்,

யான் உயிர் வாழ்தல் கூடும் அன்னாய்!

கட்டளை அன்ன மணி நிறத் தும்பி,

இட்டிய குயின்ற துளைவயின் செலீஇயர்,

தட்டைத் தண்ணுமைப் பின்னர் இயவர்

தீம் குழல் ஆம்பலின், இனிய இமிரும்

புதல் மலர் மாலையும் பிரிவோர்

அதனினும் கொடிய செய்குவர் அன்னாய்!

அம்ம வாழி, தோழி! காதலர்

பாவை அன்ன என் ஆய்கவின் தொலைய,

நல் மா மேனி பசப்ப,

செல்வல்' என்ப தம் மலை கெழு நாட்டே.

அம்ம வாழி, தோழி! நம் ஊர்

நளிந்து வந்து உறையும் நறுந் தண் மார்பன்

இன்னினி வாராமாறுகொல்

சில் நிரை ஓதி! என் நுதல் பசப்பதுவே?

அம்ம வாழி, தோழி! நம் மலை

மணி நிறம் கொண்ட மா மலை வெற்பில்

துணி நீர் அருவி நம்மோடு ஆடல்

எளிய மன்னால், அவர்க்கு; இனி,

அரிய ஆகுதல் மருண்டனென், யானே,

குன்றக் குறவன் சாந்த நறும் புகை

தேம் கமழ் சிலம்பின் வரையகம் கமழும்

கானக நாடன் வரையின்,

மன்றலும் உடையள்கொல் தோழி! யாயே?

சிறு தினை மேய்ந்த தறுகண் பன்றி

துறுகல் அடுக்கத்துத் துணையொடு வதியும்

இலங்குமலை நாடன் வரூஉம்;

மருந்தும் அறியும்கொல் தோழி! அவன் விருப்பே?

நன் பொன் அன்ன புனிறு தீர் ஏனல்

கட்டளை அன்ன கேழல் மாந்தும்

குன்று கெழு நாடன் தானும்

வந்தனன்; வந்தன்று தோழி! என் நலனே!

புலி கொல் பெண்பால் பூ வரிக் குருளை

வளை வெண் மருப்பின் கேழல் புரக்கும்

குன்று கெழு நாடன் மறந்தனன்

பொன்போல் புதல்வனோடு என் நீத்தோனே.

கரு விரல் மந்திக் கல்லா வன் பறழ்

அரு வரைத் தீம் தேன் எடுப்பி, அயலது

உரு கெழு நெடுஞ் சினைப் பாயும் நாடன்

இரவின் வருதல் அறியான்;

'வரும் வரும்' என்ப தோழி! யாயே.

மந்திக் கணவன் கல்லாக் கடுவன்,

ஒண் கேழ் வயப்புலி குழுமலின், விரைந்து, உடன்

குன்று உயர் அடுக்கம் கொள்ளும் நாடன்

சென்றனன் வாழி, தோழி! என்

மென் தோள் கவினும், பாயலும், கொண்டே.

சிலம்பின் வெதிரத்துக் கண்விடு கழைக்கோல்

குரங்கின் வன் பறழ் பாய்ந்தென, இலஞ்சி

மீன் எறி தூண்டிலின் நிவக்கும் நாடன்

உற்றோர் மறவா நோய் தந்து,

கண்டோர் தண்டா நலம் கொண்டனனே!

சிறு தினை கொய்த இருவி வெண் கால்

காய்த்த அவரைப் படு கிளி கடியும்

யாணர் ஆகிய நல் மலை நாடன்

புகர் இன்று நயந்தனன் போலும்;

கவரும் தோழி! என் மாமைக் கவினே.

மயில்கள் ஆல, பெருந் தேன் இமிர,

தண் மழை தழீஇய மா மலை நாட!

நின்னினும் சிறந்தனள், எமக்கே நீ நயந்து

நல் மனை அருங் கடி அயர,

எம் நலம் சிறப்ப, யாம் இனிப் பெற்றோளே.

வருவதுகொல்லோ தானே வாராது

அவண் உறை மேவலின், அமைவது கொல்லோ

புனவர் கொள்ளியின் புகல் வரும் மஞ்ஞை,

இருவி இருந்த குருவி வருந்துற,

பந்து ஆடு மகளிரின் படர்தரும்

குன்று கெழு நாடனொடு சென்ற என் நெஞ்சே?

வேங்கை கொய்யுநர் பஞ்சுரம் விளிப்பினும்,

ஆர் இடைச் செல்வோர் ஆறு நனி வெரூஉம்

காடு இறந்தனரே காதலர்;

'நீடுவர்கொல்' என நினையும், என் நெஞ்சே!

அறம் சாலியரோ! அறம் சாலியரோ!

வறன் உண்டாயினும், அறம் சாலியரோ!

வாள் வனப்பு உற்ற அருவிக்

கோள் வல் என்னையை மறைத்த குன்றே.

'அவிர் தொடி கொட்ப, கழுது புகவு அயர,

கருங் கண் காக்கையொடு கழுகு விசும்பு அகவ,

சிறு கண் யானை ஆள் வீழ்த்துத் திரிதரும்

நீள் இடை அருஞ் சுரம்' என்ப நம்

தோள் இடை முனிநர் சென்ற ஆறே.

சூழ்கம் வம்மோ தோழி! பாழ்பட்டுப்

பைது அற வெந்த பாலை வெங் காட்டு

அருஞ் சுரம் இறந்தோர் தேஎத்துச்

சென்ற நெஞ்சம் நீடிய பொருளே!

ஆய் நலம் பசப்ப, அரும் படர் நலிய,

வேய் மருள் பணைத் தோள் வில் இழை நெகிழ,

நசை நனி கொன்றோர் மன்ற விசை நிமிர்ந்து

ஓடு எரி நடந்த வைப்பின்,

கோடு உயர் பிறங்கல், மலை இறந்தோரே.

கண் பொர விளங்கிய கதிர் தெறு வைப்பின்,

மண் புரை பெருகிய மரம் முளி கானம்

இறந்தனரோ நம் காதலர்?

மறந்தனரோதில் மறவா நம்மே?

முள் அரை இலவத்து ஒள் இணர் வான் பூ,

முழங்குஅழல் அசைவளி எடுப்ப, வானத்து

உருமுப் படு கனலின் இரு நிலத்து உறைக்கும்

கவலை அருஞ் சுரம் போயினர்

தவல் இல் அரு நோய் தலைத்தந்தோரே.

அம்ம வாழி, தோழி! என்னதூஉம்

அறன் இல மன்ற தாமே விறல் மிசைக்

குன்று கெழு கானத்த பண்பு இல் மாக் கணம்,

'கொடிதே காதலிப் பிரிதல்;

செல்லல், ஐய! என்னாதவ்வே.

அம்ம வாழி, தோழி! யாவதும்

வல்லா கொல்லோ தாமே அவண

கல்லுடை நல் நாட்டுப் புள்ளினப் பெருந் தோடு,

'யாஅம் துணை புணர்ந்து உறைதும்;

யாங்குப் பிரிந்து உறைதி!' என்னாதவ்வே?

அம்ம வாழி, தோழி! சிறியிலை

நெல்லி நீடிய கல் காய் கடத்திடை,

பேதை நெஞ்சம் பின் செல, சென்றோர்

கல்லினும் வலியர் மன்ற

பல் இதழ் உண்கண் அழப் பிரிந்தோரே.

அம்ம வாழி, தோழி! நம்வயின்

நெய்த்தோர் அன்ன செவிய எருவை

கற்புடை மருங்கில் கடு முடை பார்க்கும்

காடு நனி கடிய என்ப

நீடி இவண் வருநர் சென்ற ஆறே.

அம்ம வாழி, தோழி! நம்வயின்

பிரியலர் போலப் புணர்ந்தோர் மன்ற

நின்றது இல் பொருள் பிணி முற்றிய

என்றூழ் நீடிய சுரன் இறந்தோரே.

அம்ம வாழி, தோழி! நம்வயின்

மெய் உற விரும்பிய கை கவர் முயக்கினும்

இனிய மன்ற தாமே

பனி இருங் குன்றம் சென்றோர்க்குப் பொருளே.

அம்ம வாழி, தோழி! சாரல்

இலை இல மலர்ந்த ஓங்கு நிலை இலவம்

மலை உறு தீயின் சுரமுதல் தோன்றும்

பிரிவு அருங் காலையும், பிரிதல்

அரிது வல்லுநர் நம் காதலோரே.

அம்ம வாழி, தோழி! சிறியிலைக்

குறுஞ் சினை வேம்பின் நறும் பழம் உணீஇய

வாவல் உகக்கும் மாலையும்

இன்றுகொல், தோழி! அவர் சென்ற நாட்டே?

அம்ம வாழி, தோழி! காதலர்

உள்ளார்கொல்? நாம் மருள் உற்றனம்கொல்?

விட்டுச் சென்றனர் நம்மே

தட்டைத் தீயின் ஊர் அலர் எழவே.

அவரோ வாரார்; தான் வந்தன்றே

குயில் பெடை இன் குரல் அகவ,

அயிர்க் கேழ் நுண் அறல் நுடங்கும் பொழுதே!

அவரோ வாரார்; தான் வந்தன்றே

சுரும்பு களித்து ஆலும் இருஞ் சினைக்

அவரோ வாரார்; தான் வந்தன்றே

திணி நிலைக் கோங்கம் பயந்த

அவரோ வாரார்; தான் வந்தன்றே

நறும் பூங் குரவம் பயந்த

அவரோ வாரார்; தான் வந்தன்றே

புதுப் பூ அதிரல் தாஅய்க்

அவரோ வாரார்; தான் வந்தன்றே

அம் சினைப் பாதிரி அலர்ந்தென,

அவரோ வாரார்; தான் வந்தன்றே

எழில் தகை இள முலை பொலியப்

அவரோ வாரார்; தான் வந்தன்றே

வலம் சுரி மராஅம் வேய்ந்து, நம்

அவரோ வாரார்; தான் வந்தன்றே

பொரி கால் மாஞ் சினை புதைய

அவரோ வாரார்; தான் வந்தன்றே

வேம்பின் ஒண் பூ உறைப்ப,

உயர்கரைக் கான் யாற்று அவிர்மணல் அகன்துறை

வேனில் பாதிரி விரி மலர் குவைஇத்

தொடலை தைஇய மடவரல் மகளே!

கண்ணினும் கதவ, நின் முலையே!

முலையினும் கதவ, நின் தட மென் தோளே!

வண் சினைக் கோங்கின் தண் கமழ் படலை

இருஞ் சிறை வண்டின் பெருங் கிளை மொய்ப்ப,

நீ நயந்து உறையப்பட்டோள்

யாவளோ? எம் மறையாதீமே.

சேட் புலம் முன்னிய அசை நடை அந்தணிர்!

நும் ஒன்று இரந்தனென் மொழிவல்; எம் ஊர்,

'யாய் நயந்து எடுத்த ஆய்நலம் கவின

ஆர் இடை இறந்தனள்' என்மின்

நேர் இறை முன்கை என் ஆயத்தோர்க்கே.

'கடுங்கண் காளையொடு நெடுந் தேர் ஏறி,

கோள் வல் வேங்கைய மலை பிறக்கு ஒழிய,

வேறு பல் அருஞ் சுரம் இறந்தனள் அவள்' எனக்

கூறுமின் வாழியோ! ஆறு செல் மாக்கள்!

நல் தோள் நயந்து பாராட்டி,

எற் கெடுத்து இருந்த அறன் இல் யாய்க்கே.

வேய் வனப்பு இழந்த தோளும், வெயில் தெற

ஆய்கவின் தொலைந்த நுதலும், நோக்கிப்

பரியல் வாழி, தோழி! பரியின்,

எல்லை இல் இடும்பை தரூஉம்

நல் வரை நாடனொடு வந்தமாறே.

'கவிழ் மயிர் எருத்தின் செந்நாய் ஏற்றை

குருளைப் பன்றி கொள்ளாது கழியும்

சுரம் நனி வாராநின்றனள்' என்பது

முன்னுற விரைந்த நீர்  மின்

இன் நகை முறுவல் என் ஆயத்தோர்க்கே.

கார் செய் காலையொடு கையறப் பிரிந்தோர்

தேர் தரு விருந்தின் தவிர்குதல் யாவது?

மாற்று அருந் தானை நோக்கி,

ஆற்றவும் இருத்தல் வேந்தனது தொழிலே!

வறந்த ஞாலம் தெளிர்ப்ப வீசிக்

கறங்கு குரல் எழிலி கார் செய்தன்றே;

பகை வெங் காதலர் திறை தரு முயற்சி

மென் தோள் ஆய்கவின் மறைய,

பொன் புனை பீரத்து அலர் செய்தன்றே.

அவல்தொறும் தேரை தெவிட்ட, மிசைதொறும்

வெங் குரல் புள்ளினம் ஒலிப்ப, உதுக்காண்,

கார் தொடங்கின்றால் காலை; அதனால்,

நீர் தொடங்கினவால் நெடுங் கண்; அவர்

தேர் தொடங்கு இன்றால் நம்வயினானே.

தளவின் பைங் கொடி தழீஇ, பையென

நிலவின் அன்ன நேர் அரும்பு பேணி,

கார் நயந்து எய்தும், முல்லை; அவர்

தேர் நயந்து உறையும், என் மாமைக் கவினே.

அரசு பகை தணிய, முரசு படச் சினைஇ,

ஆர் குரல் எழிலி கார் தொடங்கின்றே:

அளியவோ அளிய தாமே ஒளி பசந்து,

மின் இழை ஞெகிழச் சாஅய்,

தொல் நலம் இழந்த என் தட மென் தோளே!

உள்ளார்கொல்லோ தோழி! வெள் இதழ்ப்

பகல் மதி உருவின் பகன்றை மா மலர்

வெண் கொடி ஈங்கைப் பைம் புதல் அணியும்

அரும் பனி அளைஇய கூதிர்

ஒருங்கு இவண் உறைதல், தெளித்து அகன்றோரே?

பெய் பனி நலிய, உய்தல் செல்லாது

குருகினம் நரலும் பிரிவு அருங் காலை,

துறந்து அமைகல்லார், காதலர்;

மறந்து அமைகல்லாது, என் மடம் கெழு நெஞ்சே.