'வாழி ஆதன், வாழி அவினி!

நெல் பல பொலிக! பொன் பெரிது சிறக்க!'

என வேட்டோளே, யாயே: யாமே,

'நனைய காஞ்சிச் சினைய சிறு மீன்

யாணர் ஊரன் வாழ்க!

பாணனும் வாழ்க!' என வேட்டேமே.

'வாழி ஆதன், வாழி அவினி!

விளைக வயலே! வருக இரவலர்!'

என வேட்டோளே, யாயே: யாமே,

'பல் இதழ் நீலமொடு நெய்தல் நிகர்க்கும்

தண் துறை ஊரன் கேண்மை

வழிவழிச் சிறக்க!' என வேட்டேமே.

'வாழி ஆதன், வாழி அவினி!

பால் பல ஊறுக! பகடு பல சிறக்க!'

என வேட்டோளே, யாயே: யாமே,

'வித்திய உழவர் நெல்லொடு பெயரும்,

பூக் கஞல் ஊரன் தன் மனை

வாழ்க்கை பொலிக!' என வேட்டேமே.

'வாழி ஆதன், வாழி அவினி!

பகைவர் புல் ஆர்க! பார்ப்பார் ஓதுக!'

என வேட்டோளே யாயே: யாமே,

'பூத்த கரும்பின், காய்த்த நெல்லின்,

கழனி ஊரன் மார்பு

பழனம் ஆகற்க!' என வேட்டேமே.

'வாழி ஆதன், வாழி அவினி!

பசி இல்லாகுக! பிணி சேண் நீங்குக!'

என வேட்டோளே, யாயே: யாமே,

'முதலைப் போத்து முழு மீன் ஆரும்

தண் துறை ஊரன் தேர் எம்

முன்கடை நிற்க' என வேட்டேமே.

'வாழி ஆதன், வாழி அவினி!

வேந்து பகை தணிக! யாண்டு பல நந்துக!'

என வேட்டோளே யாயே: யாமே,

'மலர்ந்த பொய்கை, முகைந்த தாமரைத்

தண் துறை ஊரன் வரைக!

எந்தையும் கொடுக்க! என வேட்டேமே.

'வாழி ஆதன், வாழி அவினி!

அறம் நனி சிறக்க! அல்லது கெடுக!'

என வேட்டோளே யாயே: யாமே,

'உளைப் பூ மருதத்துக் கிளைக் குருகு இருக்கும்

தண் துறை ஊரன் தன் ஊர்க்

கொண்டனன் செல்க!' என வேட்டேமே.

'வாழி ஆதன், வாழி அவினி!

அரசு முறை செய்க! களவு இல்லாகுக!'

என வேட்டோளே, யாயே: யாமே,

'அலங்குசினை மாஅத்து அணி மயில் இருக்கும்

பூக் கஞல் ஊரன் சூள் இவண்

வாய்ப்பதாக!' என வேட்டேமே.

'வாழி ஆதன், வாழி அவினி!

நன்று பெரிது சிறக்க! தீது இல்லாகுக!'

என வேட்டோளே, யாயே: யாமே,

'கயல் ஆர் நாரை போர்வில் சேக்கும்

தண் துறை ஊரன் கேண்மை

அம்பல் ஆகற்க!' என வேட்டேமே.

'வாழி ஆதன், வாழி அவினி!

மாரி வாய்க்க! வளம் நனி சிறக்க!

என வேட்டோளே, யாயே: யாமே,

'பூத்த மாஅத்து, புலால்அம் சிறு மீன்,

தண் துறை ஊரன் தன்னொடு

கொண்டனன் செல்க!' என வேட்டேமே.

ஓங்கு பூ வேழத்துத் தூம்புடைத் திரள்கால்

சிறு தொழுமகளிர் அஞ்சனம் பெய்யும்

பூக் கஞல் ஊரனை உள்ளி,

பூப் போல் உண்கண் பொன் போர்த்தனவே.

முள்ளி நீடிய முது நீர் அடைகரைப்

புள்ளிக் களவன் ஆம்பல் அறுக்கும்

தண் துறை ஊரன் தெளிப்பவும்,

உண்கண் பசப்பது எவன்கொல்? அன்னாய்!'

தாய் சாப் பிறக்கும் புள்ளிக் களவனொடு

பிள்ளை தின்னும் முதலைத்து அவன் ஊர்

எய்தினன் ஆகின்று கொல்லோ? மகிழ்நன்

பொலந் தொடி தெளிர்ப்ப முயங்கியவர்

நலம் கொண்டு துறப்பது எவன்கொல்? அன்னாய்!

புயல் புறந்தந்த புனிற்று வளர் பைங் காய்

வயலைச் செங் கொடி களவன் அறுக்கும்

கழனி ஊரன் மார்பு பலர்க்கு

இழை நெகிழ் செல்லல் ஆக்கும் அன்னாய்!

கரந்தைஅம் செறுவில் துணை துறந்து, களவன்

வள்ளை மென் கால் அறுக்கும் ஊரன்

எம்மும், பிறரும், அறியான்;

இன்னன் ஆவது எவன்கொல்? அன்னாய்!

செந்நெல்அம் செறுவில் கதிர் கொண்டு, களவன்

தண்ணக மண் அளைச் செல்லும் ஊரற்கு

எல் வளை நெகிழச் சாஅய்,

அல்லல் உழப்பது எவன்கொல்? அன்னாய்!

உண்துறை அணங்கு இவள் உறை நோய் ஆயின்,

தண் சேறு களவன் வரிக்கும் ஊரற்கு

ஒண் தொடி நெகிழச் சாஅய்,

மென் தோள் பசப்பது எவன்கொல்? அன்னாய்!

மாரி கடி கொள, காவலர் கடுக,

வித்திய வெண் முளை களவன் அறுக்கும்

கழனி ஊரன் மார்பு உற மரீஇ,

திதலை அல்குல் நின் மகள்

பசலை கொள்வது எவன்கொல்? அன்னாய்!

வேப்பு நனை அன்ன நெடுங் கண் களவன்

தண்ணக மண் அளை நிறைய, நெல்லின்

இரும் பூ உறைக்கும் ஊரற்கு இவள்

பெருங் கவின் இழப்பது எவன்கொல்? அன்னாய்!

தீம் பெரும் பொய்கை யாமை இளம் பார்ப்புத்

தாய் முகம் நோக்கி வளர்ந்திசினாஅங்கு,

அதுவே ஐய, நின் மார்பே;

அறிந்தனை ஒழுகுமதி; அறனுமார் அதுவே.

கூதிர் ஆயின் தண் கலிழ் தந்து,

வேனில் ஆயின் மணி நிறம் கொள்ளும்

யாறு அணிந்தன்று, நின் ஊரே;

பசப்பு அணிந்தனவால் மகிழ்ந! என் கண்ணே.

நினக்கே அன்று அஃது, எமக்குமார் இனிதே

நின் மார்பு நயந்த நல் நுதல் அரிவை

வேண்டிய குறிப்பினை ஆகி,

ஈண்டு நீ அருளாது, ஆண்டு உறைதல்லே.

துணையோர் செல்வமும் யாமும் வருந்துதும்

வஞ்சி ஓங்கிய யாணர் ஊர!

தஞ்சம் அருளாய் நீயே; நின்

நெஞ்சம் பெற்ற இவளுமார் அழுமே.

நீர் உறை கோழி நீலச் சேவல்

கூர் உகிர்ப் பேடை வயாஅம் ஊர!

புளிங்காய் வேட்கைத்து அன்று, நின்

மலர்ந்த மார்பு இவள் வயாஅ நோய்க்கே.

வயலைச் செங் கொடிப் பிணையல் தைஇச்

செவ் விரல் சிவந்த சேயரி மழைக் கண்

செவ் வாய்க் குறுமகள் இனைய;

எவ் வாய் முன்னின்று மகிழ்ந! நின் தேரே?

துறை எவன் அணங்கும், யாம் உற்ற நோயே?

சிறை அழி புதுப் புனல் பாய்ந்தெனக் கலங்கிக்

கழனித் தாமரை மலரும்

பழன ஊர! நீ உற்ற சூளே.

திண் தேர்த் தென்னவன் நல் நாட்டு உள்ளதை

வேனில் ஆயினும் தண் புனல் ஒழுகும்

தேனூர் அன்ன இவள் தெரிவளை நெகிழ,

ஊரின் ஊரனை நீ தர, வந்த

பைஞ்சாய்க் கோதை மகளிர்க்கு

அஞ்சுவல், அம்ம! அம் முறை வரினே.

கரும்பின் எந்திரம் களிற்று எதிர் பிளிற்றும்,

தேர் வண் கோமான், தேனூர் அன்ன இவள்

நல் அணி நயந்து நீ துறத்தலின்,

பல்லோர் அறியப் பசந்தன்று, நுதலே.

பகல் கொள் விளக்கோடு இரா நாள் அறியா,

வெல் போர்ச் சோழர், ஆமூர் அன்ன இவள்

நலம்பெறு சுடர் நுதல் தேம்ப,

எவன் பயம் செய்யும், நீ தேற்றிய மொழியே?

பகலில் தோன்றும் பல் கதிர்த் தீயின்

ஆம்பல் அம் செறுவின் தேனூர் அன்ன

இவள் நலம் புலம்பப் பிரிய,

அனைநலம் உடையோளோ மகிழ்ந! நின் பெண்டே?

விண்டு அன்ன வெண்ணெல் போர்வின்,

கை வண் விராஅன், இருப்பை அன்ன

இவள் அணங்குற்றனை போறி;

பிறர்க்கும் அனையையால்; வாழி நீயே!

கேட்டிசின் வாழியோ, மகிழ்ந! ஆற்றுற,

மையல் நெஞ்சிற்கு எவ்வம் தீர

நினக்கு மருந்து ஆகிய யான், இனி,

இவட்கு மருந்து அன்மை நோம், என் நெஞ்சே.

பழனக் கம்புள் பயிர்ப்பெடை அகவும்

கழனி ஊர! நின் மொழிவல்: என்றும்

துஞ்சு மனை நெடு நகர் வருதி;

அஞ்சாயோ, இவள் தந்தை கை வேலே?

பலர் இவண் ஒவ்வாய், மகிழ்ந! அதனால்,

அலர் தொடங்கின்றால் ஊரே மலர

தொல் நிலை மருதத்துப் பெருந் துறை,

நின்னோடு ஆடினள், தண் புனல் அதுவே.

பைஞ்சாய்க் கூந்தல், பசு மலர்ச் சுணங்கின்

தண் புனலாடி, தன் நலம் மேம்பட்டனள்

ஒண் தொடி மடவரல், நின்னோடு,

அந்தர மகளிர்க்குத் தெய்வமும் போன்றே.

செவியின் கேட்பினும் சொல் இறந்து வெகுள்வோள்,

கண்ணின் காணின், என் ஆகுவள்கொல்

நறு வீ ஐம்பால் மகளிர் ஆடும்

தைஇத் தண் கயம் போல,

பலர் படிந்து உண்ணும் நின் பரத்தை மார்பே?

நெறி மருப்பு எருமை நீல இரும் போத்து

வெறி மலர்ப் பொய்கை, ஆம்பல் மயக்கும்

கழனி ஊரன் மகள் இவள்;

பழன வெதிரின் கொடிப் பிணையலளே.

எருமை நல் ஏற்றினம் மேயல் அருந்தென,

பசு மோரோடமோடு ஆம்பல் ஒல்லா,

செய்த வினைய மன்ற பல் பொழில்

தாது உண் வெறுக்கைய ஆகி, இவள்

போது அவிழ் முச்சி ஊதும் வண்டே.

தண் புனல் ஆடும் தடங் கோட்டு எருமை

திண் பிணி அம்பியின் தோன்றும் ஊர!

ஒண் தொடி மட மகள் இவளினும்

நுந்தையும் ஞாயும் கடியரோ, நின்னே?

புனலாடு மகளிர் இட்ட ஒள் இழை,

மணல் ஆடு சிமையத்து, எருமை கிளைக்கும்

யாணர் ஊரன் மகள், இவள்;

பாணர் நரம்பினும் இன் கிளவியளே.

அன்னை, வாழி! வேண்டு, அன்னை! உதுக் காண்

ஏர் கொடிப் பாசடும்பு பரிய ஊர்பு இழிபு

நெய்தல் மயக்கி வந்தன்று, நின் மகள்

பூப் போல் உண்கண் மரீஇய

நோய்க்கு மருந்து ஆகிய கொண்கன் தேரே.

அன்னை, வாழி! வேண்டு, அன்னை! நம் ஊர்

நீல் நிறப் பெருங் கடல் புள்ளின் ஆனாது,

துன்புறு துயரம் நீங்க,

இன்புற இசைக்கும், அவர் தேர் மணிக் குரலே.

அன்னை, வாழி! வேண்டு, அன்னை! புன்னையொடு

ஞாழல் பூக்கும் தண்ணம் துறைவன்

இவட்கு அமைந்தனனால் தானே;

தனக்கு அமைந்தன்று, இவள் மாமைக் கவினே.

அன்னை, வாழி! வேண்டு, அன்னை! நம் ஊர்ப்

பலர் மடி பொழுதின், நலம் மிகச் சாஅய்

நள்ளென வந்த இயல் தேர்ச்

செல்வக் கொண்கன் செல்வனஃது ஊரே.

அன்னை, வாழி! வேண்டு, அன்னை! முழங்குகடல்

திரை தரு முத்தம் வெண் மணல் இமைக்கும்

தண்ணம் துறைவன் வந்தென,

பொன்னினும் சிவந்தன்று; கண்டிசின் நுதலே.

அன்னை, வாழி!வேண்டு, அன்னை! அவர் நாட்டுத்

துதிக்கால் அன்னம் துணை செத்து மிதிக்கும்

தண் கடல் வளையினும் இலங்கும் இவள்

அம் கலிழ் ஆகம் கண்டிசின் நினைந்தே.

அன்னை, வாழி! வேண்டு, அன்னை! என் தோழி

சுடர் நுதல் பசப்பச் சாஅய், படர் மெலிந்து,

தண் கடல் படு திரை கேட்டொறும்,

துஞ்சாள் ஆகுதல் நோகோ யானே.

அன்னை, வாழி! வேண்டு, அன்னை! கழிய

முண்டகம் மலரும் தண் கடல் சேர்ப்பன்

எம் தோள் துறந்தனன்ஆயின்,

எவன்கொல் மற்று அவன் நயந்த தோளே?

அன்னை, வாழி! வேண்டு, அன்னை! நெய்தல்

நீர்ப் படர் தூம்பின் பூக் கெழு துறைவன்

எம் தோள் துறந்த காலை, எவன்கொல்

பல் நாள் வரும், அவன் அளித்த பொழுதே?

அன்னை, வாழி! வேண்டு, அன்னை! புன்னை

பொன் நிறம் விரியும் பூக் கெழு துறைவனை

'என்னை' என்றும், யாமே; இவ் ஊர்

பிறிது ஒன்றாகக் கூறும்;

ஆங்கும் ஆக்குமோ, வாழிய, பாலே?

எக்கர் ஞாழல் புள் இமிழ் அகன் துறை,

இனிய செய்த; நின்று, பின்

முனிவு செய்த இவள் தட மென் தோளே.

எக்கர் ஞாழல் சிறியிலைப் பெருஞ் சினை

ஓதம் வாங்கும் துறைவன்

மாயோள் பசலை நீக்கினன், இனியே!

எக்கர் ஞாழல் மலர் இல் மகளிர்

ஒண் தழை அயரும் துறைவன்

'தண் தழை விலை' என நல்கினன், நாடே.

எக்கர் ஞாழல் இகந்து படு பெருஞ் சினை

வீ இனிது கமழும் துறைவனை

நீ இனிது முயங்குமதி, காதலோயே!

எக்கர் ஞாழல் பூவின் அன்ன

சுணங்கு வளர் இள முலை மடந்தைக்கு

அணங்கு வளர்த்து, அகறல் வல்லாதீமோ!

வெள்ளாங்குருகின் பிள்ளை செத்தென,

காணிய சென்ற மட நடை நாரை

உளர, ஒழிந்த தூவி குவவு மணல்

போர்வில் பெறூஉம் துறைவன் கேண்மை

நல்நெடுங் கூந்தல் நாடுமோ மற்றே?

வெள்ளாங்குருகின் பிள்ளை செத்தென,

காணிய சென்ற மட நடை நாரை

பதைப்ப, ஒழிந்த செம் மறுத் தூவி

தெண் கழிப் பரக்கும் துறைவன்

எனக்கோ காதலன்; அனைக்கோ வேறே!

வெள்ளாங்குருகின் பிள்ளை செத்தென,

காணிய சென்ற மட நடை நாரை

கானல்அம் பெருந் துறைத் துணையொடு கொட்கும்

தண்ணம் துறைவ! கண்டிகும்,

அம் மா மேனி எம் தோழியது துயரே.

வெள்ளாங்குருகின் பிள்ளை செத்தென,

காணிய சென்ற மட நடை நாரை

பசி தின, அல்கும் பனி நீர்ச் சேர்ப்ப!

நின் ஒன்று இரக்குவென் அல்லேன்;

தந்தனை சென்மோ கொண்ட இவள் நலனே?

பெருங் கடற்கரையது சிறு வெண் காக்கை

வரி வெண் தாலி வலை செத்து வெரூஉம்

மெல்லம் புலம்பன் தேறி,

நல்ல ஆயின, நல்லோள் கண்ணே.

பெருங் கடற்கரையது சிறு வெண் காக்கை

துறை படி அம்பி அகமணை ஈனும்

தண்ணம் துறைவன் நல்கின்,

ஒண் நுதல் அரிவை பால் ஆரும்மே.

தவறு இலராயினும், பனிப்ப மன்ற

இவறு திரை திளைக்கும் இடு மணல் நெடுங் கோட்டு

முண்டக நறு மலர் கமழும்

தொண்டி அன்னோள் தோள் உற்றோரே.

நல்குமதி, வாழியோ! நளி நீர்ச் சேர்ப்ப!

அலவன் தாக்கத் துறை இறாப் பிறழும்

இன் ஒலித் தொண்டி அற்றே,

நின் அலது இல்லா இவள் சிறு நுதலே.

சிறு நணி வரைந்தனை கொண்மோ பெருநீர்

வலைவர் தந்த கொழுமீன் வல்சிப்

பறை தபு முது குருகு இருக்கும்

துறை கெழு தொண்டி அன்ன இவள் நலனே.

நெய்தல் நறு மலர் செருந்தியொடு விரைஇக்

கை புனை நறுந் தார் கமழும் மார்பன்

அருந் திறல் கடவுள் அல்லன்

பெருந் துறைக் கண்டு, இவள் அணங்கியோனே.

நாரை நல் இனம் கடுப்ப, மகளிர்

நீர் வார் கூந்தல் உளரும் துறைவ!

'பொங்குகழி நெய்தல் உறைப்ப, இத் துறைப்

பல்கால் வரூஉம் தேர்' என,

'செல்லாதீமோ' என்றனள், யாயே.

நொதுமலாளர் கொள்ளார் இவையே;

எம்மொடு வந்து கடல் ஆடு மகளிரும்

நெய்தல்அம் பகைத்தழைப் பாவை புனையார்;

உடலகம் கொள்வோர் இன்மையின்,

தொடலைக்கு உற்ற சில பூவினரே.

புன்னை நுண் தாது உறைத்தரு நெய்தல்

பொன்படு மணியின் பொற்பத் தோன்றும்

மெல்லம் புலம்பன் வந்தென,

நல்லஆயின தோழி! என் கண்ணே.

தண் நறு நெய்தல் தளை அவிழ் வான் பூ

வெண்ணெல் அரிநர் மாற்றினர் அறுக்கும்

மெல்லம் புலம்பன் மன்ற எம்

பல் இதழ் உண்கண் பனி செய்தோனே.

வலம்புரி உழுத வார் மணல் அடைகரை

இலங்கு கதிர் முத்தம் இருள் கெட இமைக்கும்

துறை கெழு கொண்க! நீ தந்த

அறைபுனல் வால் வளை நல்லவோ தாமே?

கடற் கோடு அறுத்த, அரம் போழ் அவ் வளை

ஒண் தொடி மடவரல் கண்டிகும்; கொண்க!

நல் நுதல் இன்று மால் செய்தென,

கொன் ஒன்று கடுத்தனள், அன்னையது நிலையே.

கோடு ஈர் எல் வளை, கொழும் பல் கூந்தல்,

ஆய் தொடி, மடவரல் வேண்டுதிஆயின்

தெண் கழிச் சேயிறாப் படூஉம்

தண் கடல் சேர்ப்ப! வரைந்தனை கொண்மோ.

வளை அணி முன்கை, வால் எயிற்று அமர் நகை,

இளையர் ஆடும் தளை அவிழ் கானல்,

குறுந் துறை வினவி நின்ற

நெடுந் தோள் அண்ணல் கண்டிகும், யாமே.

கானல்அம் பெருந் துறைக் கலிதிரை திளைக்கும்

வான் உயர் நெடு மணல் ஏறி, ஆனாது,

காண்கம் வம்மோ தோழி!

செறிவளை நெகிழ்த்தோன் எறிகடல் நாடே!

இலங்கு வீங்கு எல்வளை! ஆய்நுதல் கவின,

பொலந்தேர்க் கொண்கன் வந்தனன் இனியே;

விலங்கு அரி நெடுங் கண் ஞெகிழ்மதி;

நலம் கவர் பசலையை நகுகம் நாமே!

அன்னாய், வாழி! வேண்டு, அன்னை! நம் ஊர்ப்

பார்ப்பனக் குறுமகப் போலத் தாமும்

குடுமித் தலைய மன்ற

நெடு மலை நாடன் ஊர்ந்த மாவே.

அன்னாய், வாழி! வேண்டு, அன்னை! என் தோழி

நனி நாண் உடையள்; நின்னும் அஞ்சும்;

ஒலி வெள் அருவி ஓங்கு மலை நாடன்

மலர்ந்த மார்பின் பாயல்

தவ நனி வெய்யள்; நோகோ; யானே.

அன்னாய், வாழி! வேண்டு, அன்னை! உவக்காண்

மாரிக் குன்றத்துக் காப்பாள் அன்னன்;

தூவலின் நனைந்த தொடலை ஒள் வாள்,

பாசி சூழ்ந்த பெருங் கழல்,

தண் பனி வைகிய வரிக் கச்சினனே!

அன்னாய், வாழி! வேண்டு, அன்னை! நன்றும்

உணங்கல கொல்லோ, நின் தினையே? உவக்காண்

நிணம் பொதி வழுக்கின் தோன்றும்,

மழை தலைவைத்து, அவர் மணி நெடுங் குன்றே.

அன்னாய், வாழி! வேண்டு, அன்னை! கானவர்

கிழங்கு அகழ் நெடுங் குழி மல்க வேங்கைப்

பொன் மலி புது வீ தாஅம் அவர் நாட்டு,

மணி நிற மால் வரை மறைதொறு, இவள்

அறை மலர் நெடுங் கண் ஆர்ந்தன பனியே.

அன்னாய், வாழி! வேண்டு, அன்னை! நம் படப்பைப்

புலவுச் சேர் துறுகல் ஏறி, அவர் நாட்டுப்

பூக் கெழு குன்றம் நோக்கி நின்று,

மணி புரை வயங்கு இழை நிலைபெறத்

தணிதற்கும் உரித்து, அவள் உற்ற நோயே.

நெய்யொடு மயக்கிய உழுந்து நூற்றன்ன

வயலைஅம் சிலம்பின் தலையது

செயலைஅம் பகைத் தழை வாடும் அன்னாய்!

சாத்த மரத்த பூழில் எழு புகை

கூட்டு விரை கமழும் நாடன்

அறவற்கு எவனோ, நாம் அகல்வு? அன்னாய்!

சாரல் பலவின் கொழுந் துணர் நறும் பழம்

இருங் கல் விடர் அளை வீழ்ந்தென, வெற்பில்

பெருந்தேன் இறாஅல் சிதறும் நாடன்,

பேர் அமர் மழைக் கண் கலிழ, தன்

சீருடை நல் நாட்டுச் செல்லும் அன்னாய்!

குறுங் கை இரும் புலிக் கோள் வல் ஏற்றை,

நெடும் புதல் கானத்து மடப் பிடி ஈன்ற

நடுங்கு நடைக் குழவி கொளீஇய, பலவின்

பழம் தூங்கு கொழு நிழல் ஒளிக்கும் நாடற்கு,

கொய்தரு தளிரின் வாடி, நின்

மெய் பிறிதாதல் எவன்கொல்? அன்னாய்!

பெரு வரை வேங்கைப் பொன் மருள் நறு வீ

மான் இனப் பெருங் கிளை மேயல் ஆரும்

கானக நாடன் வரவும், இவள்

மேனி பசப்பது எவன்கொல்? அன்னாய்!

நுண் ஏர் புருவத்த கண்ணும் ஆடும்;

மயிர் வார் முன்கை வளையும் செறூஉம்;

களிறு கோள் பிழைத்த கதம் சிறந்து எழு புலி

எழுதரு மழையின் குழுமும்

பெருங் கல் நாடன் வரும்கொல்? அன்னாய்!

கருங் கால் வேங்கை மாத் தகட்டு ஒள் வீ

இருங் கல் வியல் அறை வரிப்பத் தாஅம்

நல் மலை நாடன் பிரிந்தென,

ஒள் நுதல் பசப்பது எவன்கொல்? அன்னாய்!

அலங்குமழை பொழிந்த அகன்கண் அருவி

ஆடுகழை அடுக்கத்து இழிதரு நாடன்

பெரு வரை அன்ன திரு விறல் வியல் மார்பு

முயங்காது கழிந்த நாள், இவள்

மயங்கு இதழ் மழைக்கண் கலிழும் அன்னாய்!

அம்ம வாழி, தோழி! நம் மலை

வரை ஆம் இழிய, கோடல் நீட,

காதலர்ப் பிரிந்தோர் கையற, நலியும்

தண் பனி வடந்தை அற்சிரம்

முந்து வந்தனர் நம் காதலோரே.

அம்ம வாழி, தோழி! பைஞ் சுனைப்

பாசடை நிவந்த பனி மலர்க் குவளை

உள்ளகம் கமழும் கூந்தல் மெல்லியல்

ஏர் திகழ் ஒள் நுதல் பசத்தல்

ஓரார்கொல் நம் காதலோரே?

அம்ம வாழி,தோழி!நம் மலை

நறுந்தண் சிலம்பின் நாறு குலைக் காந்தள்

கொங்கு உண் வண்டின் பெயர்ந்து புறமாறி, நின்

வன்புடை விறல் கவின் கொண்ட

அன்பிலாளன் வந்தனன், இனியே.

அம்ம வாழி! தோழி! நாளும்,

நல் நுதல் பசப்பவும், நறுந் தோள் ஞெகிழவும்,

'ஆற்றலம் யாம்' என மதிப்பக் கூறி,

நப் பிரிந்து உறைந்தோர் மன்ற; நீ

விட்டனையோ அவர் உற்ற சூளே?

அம்ம வாழி, தோழி! நம் ஊர்

நிரந்து இலங்கு அருவிய நெடு மலை நாடன்

இரந்து குறையுறாஅன் பெயரின்,

என் ஆவதுகொல் நம் இன் உயிர் நிலையே?

அம்ம வாழி, தோழி! நாம் அழப்

பல் நாள் பிரிந்த அறனிலாளன்

வந்தனனோ, மற்று இரவில்?

பொன் போல் விறல் கவின் கொள்ளும், நின் நுதலே.

அம்ம வாழி, தோழி! நம்மொடு

சிறு தினைக் காவலன் ஆகி, பெரிதும் நின்

மென் தோள் ஞெகிழவும், திரு நுதல் பசப்பவும்,

பொன் போல் விறல் கவின் தொலைத்த

குன்ற நாடற்கு அயர்வர் நன் மணனே.

யாங்கு வல்லுநையோ ஓங்கல் வெற்ப!

இரும் பல் கூந்தல் திருந்துஇழை அரிவை

திதலை மாமை தேயப்

பசலை பாயப் பிரிவு? தெய்யோ!

போது ஆர் கூந்தல் இயல் அணி அழுங்க

ஏதிலாட்டியை நீ பிரிந்ததற்கே,

அழல் அவிர் மணிப்பூண் நனையப்

பெயல்ஆனா, என் கண்ணே தெய்யோ!

வருவைஅல்லை; வாடை நனி கொடிதே

அரு வரை மருங்கின் ஆய்மணி வரன்றி,

ஒல்லென இழிதரும் அருவி நின்

கல்லுடை நாட்டுச் செல்லல் தெய்யோ!

'மின் அவிர் வயங்குஇழை ஞெகிழச் சாஅய்,

நன்னுதல் பசத்தல் யாவது?' துன்னிக்

கனவில் காணும் இவளே

நனவில் காணாள், நின் மார்பே தெய்யோ!'

கையற வீழ்ந்த மை இல் வானமொடு

அரிது காதலர்ப் பொழுதே; அதனால்,

தெரிஇழை தெளிர்ப்ப முயங்கி,

பிரியலம் என்கமோ? எழுகமோ? தெய்யோ!

அன்னையும் அறிந்தனள்; அலரும் ஆயின்று;

நல் மனை நெடு நகர் புலம்பு கொள உறுதரும்,

இன்னா வாடையும் மலையும்;

நும் ஊர்ச் செல்கம்; எழுகமோ? தெய்யோ!

காமம் கடவ, உள்ளம் இனைப்ப,

யாம் வந்து காண்பது ஓர் பருவம் ஆயின்,

ஓங்கித் தோன்றும் உயர் வரைக்கு

யாங்கு எனப்படுவது, நும் ஊர்? தெய்யோ!

வார் கோட்டு வயத் தகர் வாராது மாறினும்,

குரு மயிர்ப் புருவை நசையின் அல்கும்

மாஅல் அருவித் தண் பெருஞ் சிலம்ப!

நீ இவண் வரூஉம்காலை,

மேவரும் மாதோ, இவள் நலனே தெய்யோ!

சுரும்பு உணக் களித்த புகர் முக வேழம்

இரு பிணர்த் துறுகல் பிடி செத்துத் தழூஉம் நின்

குன்று கெழு நல் நாட்டுச் சென்ற பின்றை,

நேர் இறைப் பணைத் தோள் ஞெகிழ,

வாராய்ஆயின், வாழேம் தெய்யோ!

அறியேமஅல்லேம்; அறிந்தனம் மாதோ

பொறி வரிச் சிறைய வண்டினம் மொய்ப்பச்

சாந்தம் நாறும் நறியோள்

கூந்தல் நாறும் நின் மார்பே தெய்யோ!

நம் உறு துயரம் நோக்கி, அன்னை

வேலன் தந்தனள் ஆயின், அவ் வேலன்

வெறி கமழ் நாடன் கேண்மை

அறியுமோ தில்ல? செறி எயிற்றோயே!

அறியாமையின், 'வெறி' என மயங்கி,

அன்னையும் அருந் துயர் உழந்தனள்; அதனால்,

எய்யாது விடுதலோ கொடிதே நிரை இதழ்

ஆய் மலர் உண்கண் பசப்ப,

சேய் மலை நாடன் செய்த நோயே.

கறி வளர் சிலம்பிற் கடவுள் பேணி,

அறியா வேலன், 'வெறி' எனக் கூறும்;

அது மனம் கொள்குவை, அனை! இவள்

புது மலர் மழைக் கண் புலம்பிய நோய்க்கே.

அம்ம வாழி, தோழி! பல் மலர்

நறுந் தண் சோலை நாடு கெழு நெடுந்தகை

குன்றம் பாடான் ஆயின்,

என் பயம் செய்யுமோ வேலற்கு வெறியே?

பொய்யா மரபின் ஊர் முது வேலன்

கழங்கு மெய்ப்படுத்து, கன்னம் தூக்கி,

'முருகு' என மொழியும்ஆயின்,

கெழுதகைகொல் இவள் அணங்கியோற்கே?

வெறி செறித்தனனே, வேலன் கறிய

கல் முகை வயப் புலி கழங்கு மெய்ப்படூஉ,

..................................................................................................................

மெய்ம்மை அன்ன பெண்பாற் புணர்ந்து,

மன்றில் பையுள் தீரும்

குன்ற நாடன் உறீஇய நோயே.

அன்னை தந்தது ஆகுவது அறிவென்:

பொன் நகர் வரைப்பில் கன்னம் தூக்கி,

'முருகு' என மொழியும் ஆயின்,

அரு வரை நாடன் பெயர்கொலோ, அதுவே?

பெய்ம்மணல் முற்றம் கவின் பெற இயற்றி,

மலை வான் கொண்ட சினைஇய வேலன்

கழங்கினான் அறிகுவது என்றால்,

நன்றால்அம்ம, நின்ற இவள் நலனே!

பெய்ம்மணல் வரைப்பில் கழங்கு படுத்து, அன்னைக்கு,

'முருகு' என மொழியும் வேலன்; மற்று அவன்

வாழிய இலங்கும் அருவிச்

சூர் மலை நாடனை அறியாதோனே!

பொய் படுபு அறியாக் கழங்கே! மெய்யே

மணி வரைக் கட்சி மட மயில் ஆலும் நம்

மலர்ந்த வள்ளிஅம் கானங் கிழவோன்;

ஆண்தகை விறல் வேள் அல்லன் இவள்

பூண் தாங்கு இளமுலை அணங்கியோனே.

குன்றக் குறவன் ஆர்ப்பின், எழிலி

நுண் பல் அழி துளி பொழியும் நாட!

நெடு வரைப் படப்பை நும் ஊர்க்

கடு வரல் அருவி காணினும் அழுமே.

குன்றக் குறவன் புல் வேய் குரம்பை

மன்று ஆடு இள மழை மறைக்கும் நாடன்

புரையோன் வாழி, தோழி! விரை பெயல்

அரும் பனி அளைஇய கூதிர்ப்

பெருந் தண் வாடையின் முந்து வந்தனனே.

குன்றக் குறவன் ஆரம் அறுத்தென,

நறும் புகை சூழ்ந்து காந்தள் நாறும்

வண்டு இமிர் சுடர் நுதல் குறுமகள்!

கொண்டனர், செல்வர் தம் குன்று கெழு நாட்டே.

குன்றக் குறவன் கடவுள் பேணி,

இரந்தனன் பெற்ற எல் வளைக் குறுமகள்

ஆய் அரி நெடுங் கண் கலிழ,

சேயதால் தெய்ய நீ பிரியும் நாடே.

குன்றக் குறவன் காதல் மட மகள்

அணி மயில் அன்ன அசை நடைக் கொடிச்சியைப்

பெரு வரை நாடன் வரையும் ஆயின்,

கொடுத்தனெம் ஆயினோ நன்றே

இன்னும் ஆனாது, நன்னுதல் துயரே.

குன்றக் குறவன் காதல் மட மகள்,

மென் தோள் கொடிச்சியைப் பெறற்கு அரிது தில்ல

பைம் புறப் படு கிளி ஓப்பலர்;

புன்புல மயக்கத்து விளைந்தன தினையே!

மென் தினை மேய்ந்த தறுகண் பன்றி

வன் கல் அடுக்கத்துத் துஞ்சும் நாடன்

எந்தை அறிதல் அஞ்சிக்கொல்?

அதுவே மன்ற வாராமையே.

இளம் பிறை அன்ன கோட்ட கேழல்

களங்கனி அன்ன பெண்பாற் புணரும்

அயம் திகழ் சிலம்ப! கண்டிகும்

பயந்தன மாதோ, நீ நயந்தோள் கண்ணே!

சிறு கண் பன்றிப் பெருஞ் சின ஒருத்தலொடு

குறுக் கை இரும் புலி பொரூஉம் நாட!

நனி நாண் உடையை மன்ற

பனிப் பயந்தன, நீ நயந்தோள் கண்ணே!

மடவள் அம்ம, நீ இனிக் கொண்டோளே

'தன்னொடு நிகரா என்னொடு நிகரிப்

பெரு நலம் தருக்கும்' என்ப: விரிமலர்த்

தாது உண் வண்டினும் பலரே,

ஓதி ஒள் நுதல் பசப்பித்தோரே.

தாஅய் இழந்த தழு வரிக் குருளையொடு

வள மலைச் சிறு தினை உணீஇ, கானவர்

வரை ஓங்கு உயர் சிமைக் கேழல் உறங்கும்

நல் மலை நாடன் பிரிதல்

என் பயக்குமோ நம் விட்டுத் துறந்தே?

கிழங்கு அகழ் கேழல் உழுத சிலம்பில்

தலை விளை கானவர் கொய்தனர் பெயரும்

புல்லென் குன்றத்துப் புலம்பு கொள் நெடு வரை

காணினும் கலிழும் நோய் செத்து,

தாம் வந்தனர், நம் காதலோரே.

அவரை அருந்த மந்தி பகர்வர்

பக்கின் தோன்றும் நாடன் வேண்டின்,

பசுப்போல் பெண்டிரும் பெறுகுவன்;

தொல் கேள் ஆகலின், நல்குமால் இவட்கே.

அத்தச் செயலைத் துப்பு உறழ் ஒண் தளிர்

புன் தலை மந்தி வன் பறழ் ஆரும்

நல் மலை நாட! நீ செலின்,

நின் நயந்து உறைவி என்னினும் கலிழ்மே.

குரங்கின் தலைவன் குரு மயிர்க் கடுவன்

சூரல்அம் சிறு கோல் கொண்டு, வியல் அறை

மாரி மொக்குள் புடைக்கும் நாட!

யாம் நின் நயந்தனம் எனினும், எம்

ஆய்நலம் வாடுமோ அருளுதி எனினே?

மந்திக் காதலன் முறி மேய் கடுவன்

தண் கமழ் நறைக் கொடி கொண்டு, வியல் அறைப்

பொங்கல் இள மழை புடைக்கும் நாட!

நயவாய்ஆயினும் வரைந்தனை சென்மோ

கல் முகை வேங்கை மலரும்

நல் மலை நாடன் பெண்டு எனப் படுத்தே!

குறவர் முன்றில் மா தீண்டு துறுகல்

கல்லா மந்தி கடுவனோடு உகளும்

குன்ற நாட! நின் மொழிவல்; என்றும்,

பயப்ப நீத்தல் என் இவள்

கயத்து வளர் குவளையின் அமர்த்த கண்ணே.