வேறு

“அவள்” எனப்பட்டவளையே குறித்தது. “ஞானம் தமிழ்” என்பதில் சந்தி ஒன்றுச் சந்தம் நோக்கித் தொகுக்கப்பட்டது.

1348.குறிப்புரை: “சுரேசன், தமிழ் விரகன், பரம குருநாதன், பரசமய கோளரி” என்னும் ஒரு பொருட் பல பெயர்களை எழுவாயாக வைத்து, “மான குண மதுரன்” என்பதைப் பயனிலை யாக்கி முடிக்க. இது, ஞானசம்பந்தர் திருவீழிமிழலையில் படிக் காசு பெற்றுப் பஞ்ச காலத்தில் மக்களுக்கு உணவு அளித்துக் காத்த சிறப்பினைக் கூறியது. ‘தாணுவாகிய அரன்’ என்க. தாணு - (நெருப்புத்) தூண். “அருளினோடு” என்பதில் ஒடு உருபு கருவிப் பொருளில் வந்தது. கனகம் - பொன். இது மாடத்திற்கும் ‘மதிலுக்கும் அடை.’ அவனி - உலகம். நிலவு - ஒளி வீசுகின்ற. காசின் - பொற் காசினால். மலி மழை - மிக்க மழை. மான குணம் - பெருமை வாய்ந்த பண்பு. மதுரன் - இனியன். மதி, சந்திரன். செயம் - வெற்றி. சிரபுரம் - சீகாழி. சுரேசன் - பூசுரர் தலைவன். ‘ஞானத் தமிழ்’ என்பதில் சந்தித் தகர ஒற்றுச்சந்தம் நோக்கித் தொகுக்கப்பட்டது.

1349.குறிப்புரை: இப்பாட்டு, அகப்பொருள் உடன் போக்கில் தலைவன் தலைவியரைச் சுரத்திடைக் கண்டோர் பொழுதும்