மேலும், இவை புணர்ச்சி முதலிய ஐந்தனுள் எதனினும் அடங்காமல் உரிப்பொருளாயுமமைதலின், “நிலையலும் பாலை” “நிலையலும் பிரிவு” என்னாது, ஐந்திணைகள் போல “நிலையலும் திணையே” எனப் பொதுப்படக்கூறிய பெற்றியுமறிக.

தலைவி நிகழ்ந்தது கூறி நிலையலுக்குப் பாட்டு:

“கேட்டிசின் வாழி, தோழி! யல்கற்
 பொய்வ லாளன் மெய்யுற மரீஇ
 வாய்த்தகைப் பொய்க்கனா மருட்ட வேற்றெழுந்
 தமளி தைவந் தனனே, குவளை
 வண்டுபடு மலரிற் சாஅய்த்
 தமியேன் மன்ற வளியேன் யானே. ”

(குறு. 30)

“துறுக லயலது மாணை மாக்கொடி
 துஞ்சுகளி றிவருங் குன்ற நாடன்
 நெஞ்சுகள னாக ‘நீயலென் யா’னென . . .
 நற்றோண் மணந்த ஞான்றை மற்றவன்
 தவாஅ வஞ்சின முரைத்தது
 நோயோ தோழி நின்வயி னானே. ”

(குறு. 36)

என்பதுமது.

“கொடியவுங் கோட்டவும் நீரின்றி நிறம்பெறப்
 பொடியழற் புறந்தந்த பூவாப்பூம் பொலன்கோதைத்
 தொடிசெறி யாப்பமை யரிமுன்கை யணைத்தோளா
 யடியுறை யருளாமை யொத்ததோ நினக்கென . . .
 நரந்தநா றிருங்கூந்தல் எஞ்சாது நனிபற்றிப்
 பொலம்புனை மகரவாய் நுங்கிய சிகழிகை
 நலம்பெறச் சுற்றிய குரலமை யொருகாழ்
 விரன்முறை சுற்றி மோக்கலு மோந்தனன்;
 நறாஅவிழ்ந் தன்னஎன் மெல்விரற் போதுகொண்டு
 செறாஅச் செங்கண் புதைய வைத்துப்
 றொய்யி லிளமுலை யினிய தைவந்து
 தொய்யலந் தடக்கையின் வீழ்பிடி யளிக்கு
 மையல் யானையின் மருட்டலு மருட்டினன்;