நீங்குதல் மோட்சம்,’ என்றார். ¹ஏகாயநர், ‘இறைவன் சில சத்தி விசேடங்களையுடையவன்,’ என்று கொண்டனர். பரம்பொருள் உலகிற்குக் காரணம் என்று கூறும் வைதிக மதத்திற்காட்டில், அதுவே அவர்கட்கு விசேடம்.

    ஆக, மேற்கூறிய கொள்கைகள் பதினேழும் வேத நெறிக்குப்² புறம்பானவைகளும், மாறான நோக்கமுள்ளவைகளும் ஆகையாலே, பயன் அற்றவைகளாம்.

    நம்³ தரிசனத்திற்குத் தத்துவங்கள் மூன்று: அவையாவன, சித்தும் அசித்தும் ஈசுவரனும். ‘ஆயின், ⁴‘எல்லாப் பொருள்களும் பிரமம் ஆகவே இருக்கின்றன’, ‘பொருள் ஒன்றே; இரண்டாவது இல்லை,’ என்று கூறப்படுகையில் மூன்று என்றல் என்னை?’ எனின், ⁵பிரகார பிரகாரிகள் ஐக்கியத்தால் ஒன்று என்னலாய், ⁶சொரூப பேதத்தால் பல என்னலாயிருக்கும்.

1. ஏகாயநர் - ஓரிடத்தையே பற்றினவர்; மத்துவ மதத்தினர். நாம்
  திருவோடுகூடிய நாராயணனைப் பற்றுகிறோம்; அவர்கள் நாராயணனை
  மட்டும் பற்றுபவர்களாதலின், அப்பெயரால் அருளிச்செய்கிறார். நாம்
  இறைவனை ‘சர்வசத்தி’ என்கின்றோம்; அவர்கள் ‘சில சத்திகளையுடையவன்’
  என்கின்றனர். ‘அதுவே’ என்றது, பிராட்டியினுடைய சம்பந்தத்தை உடன்படாத
  அதுவே என்றபடி.

2. ‘உலோகாயதிகம்’ முதற்கொண்டு ‘யோகம்’ இறுதியாக உள்ள பதினொரு
  மதங்களும் புறச்சமயங்கள்; ‘பாட்டம்’ என்றது முதல் ‘ஏகாயநம்’ இறுதியாக
  உள்ள ஆறு மதங்களும் வேத வாக்கியங்களுக்கு நேர்ப்பொருள் காணாது,
  மாறுபடப் பொருள் காண்பவர்களுடைய மதங்கள். ‘வேதங்கட்குப் புறம்பாக
  உள்ள ஸ்மிருதிகளும், வேறுபட்ட குத்ருஷ்டி மதங்களும் மோக்ஷ உலகத்தை
  அடைவதற்குப் பயனற்றவை; தமோ குணத்தால் செய்யப்பட்டவை,’ என்னும்
  மனுதர்மசாத்திரம் இங்கு ஒப்பு நோக்குக.

3. தரிசனம் - பார்த்தல்; ‘முன்னோர்களால் பார்க்கப்பட்ட மதம்’ என்பது
  பொருளாம்.

4. ‘சர்வம் கல்பிதம் பிரஹ்ம’
  ‘ஏகமேவ அத்விதீயம்’

5. பிரகாரம்-அடை; அடை எனினும், விசேஷணம் எனினும் ஒக்கும். பிரகாரி.
  அடைகொளி; அடைகொளி எனினும், விசேஷியம் எனினும் ஒக்கும்.

6. ‘ஒற்றுமை நயத்தின் ஒன்றெனத் தோன்றினும்.
   வேற்றுமை நயத்தின் வேறே உடல்உயிர்.’

(நன். சூ. 450)

  என்னும் சூத்திரம் ஈண்டு நினைவு கூர்க.