¹இவர் கவி விண்ணப்பம் செய்யக் கேட்டு அத்தாலே வந்த பிரீதிக்குப் போக்கு விட்டு அவன் பிராட்டியைப் பார்க்க, அவள், ‘வேறு ஒன்றிலே நோக்கில்லாமல் அத்தைக் கேட்கலாகாதோ?’ என்று சொல்ல, இப்படிக்காணும்கேட்டது. விண்ணோர் பெருமான் தன்னை - ²இக்கண்ணின் குமிழிக்கீழே விளையும் நாட்டினைச் சொல்லுகிறது. அன்றிக்கே, ‘இக்கண்ணழகும் இச்சேர்த்தியழகும் காட்டில் எறித்த நிலா ஆகாமல், ‘தாமரைக் கண்ணனை விண்ணோர் பரவுந்தலைமகனை என்கிறபடியே, அனுபவிக்கின்றவர்களையுடையவனை’ என்னுதல். ³ஆக, பெரிய பிராட்டியாரும் அவனும் கூடவிருக்க நித்தியசூரிகள் ஓலக்கங்கொடுக்க ஆயிற்றுக் கவி கேட்பித்தது,’ என்றவாறு.

    மொய்ய சொல்லால் இசை மாலைகள் ஏத்தி உள்ளப்பெற்றேன் -சர்வேசுவரனுடைய வேறுபட்ட சிறப்பினை நினைத்துக் ‘கவி பாட’ என்று ஒருப்பட்டு, ⁴‘வேதவாக்குகள் மனத்தால் நினைக்கவும் முடியாமல் எந்த ஆனந்த குணத்தினின்றும் மீளுகின்றனவோ’ என்கிறபடியே மீளாமல், விஷயத்துக்கு நேரான பாசுரம் இட்டுக் கவி பாடப் பெற்றேன். ‘மொய்’ என்பது செறிவைச் சொல்லுதல்; அல்லது, பெருமையைச் சொல்லுதல், என்றது, ⁵‘செறிவில்லாத பந்தமாய் இருக்கையன்றிக்கே, கட்டுடைத்தாய் இருக்கையாதல், விஷயத்தை விளாக்குலை கொள்ளவற்றாய்

_____________________________________________________

1. இருவருடைய கண்களின் அழகையும் வர்ணிப்பதற்கு பாவம்
  அருளிச்செய்கிறார், ‘இவர் கவி’ என்று தொடங்கி.

2. ‘இக்கண்ணின் குமிழிக்கீழே’ என்றது, ஸ்வாமியான தன்மையால் உண்டான
  இரட்சகத்துவம் சொன்னபடி. ஆக, இதனால், தாரகத்துவமும்
  போஷகத்துவமும் சொன்னபடி. குமிழி - மதகு மோழை. இரண்டாவது
  பொருளிலே,  ‘பெருமான்’ என்றது, அளவிறந்த இனிமையைச் சொல்லுகிறது.
  ‘தாமரைக் கண்ணனை’ என்பது, திருவாய்மொழி, 2. 6 : 3.

3. மேலே கூறிய எல்லாவற்றையுங்கூட்டி பாவம் அருளிச்செய்கிறார், ‘ஆக’
  என்று தொடங்கி.

4. தைத்திரீய ஆனந். 9 : 1. ‘விஷயத்துக்கு நேரான பாசுரம்’ என்றது, ‘மொய்’
  என்ற பதத்திற்கு எழுதியுள்ள இருவகைப் பொருள்களுள் இரண்டாவது
  பொருளாகிய ‘பெருமை’ என்பதனைப் பற்ற.

5. ‘செறிவெனப்படுவது நெகிழிசை யின்மை’ என்பது தண்டியலங்காரம்.