வி-கு :- ஏனம் - பன்றி, தேன - தேனையுடைய, அ: ஆறாம் வேற்றுமையுருபு. மாம்பொழில் - மாமரச் சோலை. உறை - வசிக்கின்ற.

    ஈடு :- ஆறாம் பாட்டு ¹மேற்பாசுரத்தில் அவாய் நிலையாற்போந்த கைங்கரியத்தை விரும்புகிறார் இப்பாசுரத்தில்.

    ஏனமாய் நிலம் கீண்ட - ஆபத்தை அடைந்தவர்கள் அறிவிக்கையும் மிகையாம்படி அன்றோ உன்படி இருப்பது. காத்தல் ஒருதலையானால் உன்னைப் பேணாதவன் அன்றோ என்றபடி. ஏனமாய் நிலம் கீண்ட என் அப்பனே கண்ணா-பிரளயம் கொண்ட பூமியை மஹா வராஹமாகி எடுத்தாய், சம்சார பிரளயம் கொண்ட என்னை ஸ்ரீ கிருஷ்ணனாய் எடுத்தாய். ஏனமாய் நிலம் கீண்ட என் அப்பனே-பிரளயத்தாற்கொள்ளப்பட்ட பூமிக்கு உதவி செய்தது தமக்கு உதவி செய்ததாயிருக்கிறபடி. என் அப்பனே கண்ணா - ²என்னைக் காப்பாற்றுவதற்கு ஏதேனும் முகம் பண்ண வேண்டுமோ? என்னைக் காப்பாற்றுவதற்கு ஏதேனும் ஒரு கோலம் கொள்ள வேண்டுமோ? ³கண்ணன் கோள் இழை வான்முகமே அன்றோ இவர்க்கு இரக்ஷகம். என்றும் என்னை ஆளுடை வான நாயகனே - ⁴தனக்குத் தகுதியானவரோடு இருக்கும்போதும் இவர் இடையாட்ட

____________________________________________________

1. “அடியேன் தொழ வந்தருளே” என்றதனைக் கடாக்ஷித்து அவதாரிகை
   அருளிச்செய்கிறார்.

2. “என்னப்பனே கண்ணா” என்பதற்கு, வெறுப்பிலே நோக்காகச் சிலேடையில்
   வைத்து, வேறும் ஒரு கருத்து அருளிச்செய்கிறார் ‘என்னை’ என்று
   தொடங்கி. முகம் - வேறொரு பிரகாரமும், வராகத்தினது முகமும். கோலம்
   - வராகமும், அலங்காரமும்.

3. வேறு ஒரு முகம்கொள்ளாமல் ஸ்வாபாவிகமான கிருஷ்ணனுடைய முகமே
  போருமோ? என்ன, அதற்கு விடை அருளிச்செய்கிறார் “கண்ணன்” என்று
  தொடங்கி. இது, திருவாய்மொழி, 7. 7 : 8.

4. “வானநாயகனாய் வைத்து என்னையாளுடைய” என்று பிரித்துக் கூட்டிக்
   கருத்து அருளிச்செய்கிறார் ‘தனக்குத் தகுதியான’ என்று தொடங்கி.
   இடையாட்டம் - காரியம். “என்றும்” என்றதற்கு, பாவம் அருளிச்செய்கிறார்
   ‘இவர் சத்தையே’ என்று தொடங்கி.