கை’ என்கிறது. ‘நெடுங்கை’ என்னாநிற்கச் செய்தே ‘நீள் நெடுங்கை’ என்கிறதன்றோ, அதன் பெருமை இருக்கிறபடி. ஒரு கை தான் வேண்டுமோ? இது தன்னைக் காணவே அமையுமாதலின் ‘சிகர மா களிறு’ என்கிறது. ¹“ஆனை மா மலை” என்னக் கடவதன்றோ. மலைச் சிகரம் போலே யாயிற்றுப் பெருத்து இருக்கிறபடி. அட்டதும் - முடித்ததும். இவை போல்வனவும் பிறவும் - இவை தொடக்கமான கேசியைக் கொன்ற செயல் முதலானவைகளும். புகர் கொள் சோதி - குவலயாபீடத்தைக் கொன்ற பின்னர் வடிவிற் பிறந்த ஒளிபெற்ற தேஜஸ்ஸு. பிரான் - உபகாரகன். ²“வெயர்வைத் துளிகள் நிறைந்த கிருஷ்ணனுடைய திருமுகமண்டலத்தைத் தோழிகாள் பாருங்கள்” என்னும்படி இருக்குமன்றோ. யானையோடே பொருதாலும் இங்ஙனேயோ வேர்ப்பது? முலையாகிற மலையோடு பொருததோடு யானையாகிற மலையோடு பொருததோடு வாசி இல்லை காணும் இவனுக்கு.

    தன் செய்கை நினைந்து புலம்பி - உபகாரம் செய்தலையே இயல்பாகவுடையவனுடைய செயல்களை நினைத்து, அது உள்ளடங்காமை புலம்பி. என்றும் நுகர வைகல் வைகப்பெற்றேன் - நாடோறும் அநுபவித்துக்கொண்டு, வைகலானது வைகப்பெற்றேன்-வைகல் வைகப்பெற்றேன்-காலமானது கழியப்பெற்றேன். ³வைகல்-கழிதல். அன்றிக்கே, அநுபவிக்கைக்குப் போரும்படி காலமானது நெடுகப்பெற்றேன் என்றுமாம். அப்போது, வைகுதலாவது - நெடுகுகை. எனக்கு என் இனி நோவதுவே - ‘காலம் நெடுகுவது

1. இது, திருவாய். 8. 4 : 1.

2. யார்க்கு உபகரித்தான்? என்ன, மதுரையிற் பெண்களுக்கு உபகரித்தான்
  என்று கூறத் திருவுள்ளம்பற்றி, அவர்கள் அதிலே ஈடுபட்டு இருந்தார்கள்
  என்பதற்குப் பிரமாணம் அருளிச்செய்கிறார் ‘வெயர்வைத் துளிகள்’ என்று
  தொடங்கி.

  “ஸக்ய: பஸ்யத கிருஷ்ணஸ்ய முகம்அத்யருணேக்ஷணம்
   கஜயுத்த க்ருத ஆயாஸ ஸ்வேதாம்பு கணிகாசிதம்”

  என்பது, ஸ்ரீவிஷ்ணு புரா. 5. 20 : 54. “பஸ்யத” என்கையாலே, உபகாரம்
  தோற்றுகிறது. ‘இங்ஙனேயோ வேர்ப்பது’ என்றது, தங்கள் கலவியிலே
  வேர்க்கக் கண்டிருக்கையாலே தங்கள் தனங்களிலே சேர்ந்தாற்
  போலேயோ? என்றபடி. வியாக்கியாதாவின் ஈடுபாடு, ‘முலையாகிற’ என்று
  தொடங்கும் வாக்கியம்.

3. “வைகல் நாளும் வைகின்றே” என்பது, சிந்தாமணி.