என்று இவ்வாறெல்லாம் எலிசபெத்தை கூறினாள். தன் மகனின்
இனிய உடலோடு உயிரும் அன்பும் தன்னோடு ஒன்றுமாறு அழுந்தத்
தழுவிக் கொண்டாள். தழுவியவாறே நின்று அவன் தலையைத்
தடவிக்கொடுத்தாள். தனது நெடிய கண்ணின் அருவி நீரால் தன் மகனைக்
குளிப்பாட்டி மனம் புண்படுவாள்; கலங்குவாள்; உருகுவாள்; அழுவாள்.

 

76

தீயின் மூழ்கலர் போனுளம் வாடியும் செந்தீ வாயின் மூழ்கலர் வருங்கொடி போலுடல் சுருண்டும் மீயின் மூழ்கின மின்னென வொல்கியுங் குழவி நோயின் மூழ்கின னுரையெனக் கரைந்தொன்று நுவலான்.

தீயின் மூழ்கு அலர் போல் உளம் வாடியும், செந்தீ வாயின் மூழ்கு அலர் வரும் கொடி போல் உடல் சுருண்டும் மீயின் மூழ்கின மின்னென ஒல்கியும் குழவி நோயின் மூழ்கினன்; நுரை எனக் கரைந்து ஒன்றும் நுவலான்.

      குழந்தையாகிய கருணையன் அது கண்டு தீயில் மூழ்கிய மலர் போல்
மனம் வாடினான்; செந் நெருப்பில் மூழ்கிய மலர் தோன்றிவரும் பருவத்துக்
கொடிபோல் உடல் சுருண்டான்; மேலே மேகத்திடையே மூழ்கி மறைந்த
மின்னல்போல் தாயோடு ஒடுங்கிக் கொண்டான்; இவ்வாரெல்லாம்
துன்பத்தில் மூழ்கினான். அதனால் நுரைபோலக் கரைந்து, ஒரு வார்த்தையும் சொல்லாது அமைந்தான்.

                  எலிசபெத்தை இறப்பு

      - மா, கூவிளம், கூவிளம், கூவிளம்.

 

77

நூறு காவத மேனுகர் சேணுறை தேறு காவலெ சித்திடைச் சேர்ந்துரா யூறு காதலு ணர்வினோ டிற்றையா மாறு மாறில றிந்தனர் மூவரே.