பக்கம் எண் :

காவியங்கள் : கற்பனையும் கதையும்
-


கண்ணன் பாட்டு


கண்ணன் -- எனது சற்குரு

(புன்னாகவராளி -- திஸ்ரஜாதி -- ஏகதாளம். ரசங்கள்: அத்புதம், பக்தி)


சாத்தி ரங்கள்பல தேடினேன் -- அங்கு
சங்கையில் லாதன சங்கையாம் -- பழங்
கோத்தி ரங்கள்சொல்லு மூடர்தம் -- பொய்மைக்
கூடையில் உண்மை கிடைக்குமோ? -- நெஞ்சில்
மாத்திரம் எந்த வகையிலும் -- சக
மாயம் உணர்ந்திடல் வேண்டுமே -- என்னும்
ஆத்திர நின்ற திதனிடை -- நித்தம்
ஆயிரந் தொல்லைகள் சூழ்ந்தன.
1

நாடு முழுதிலுஞ் சுற்றிநான் -- பல
நாட்கள் அலைந்திடும் போதினில், -- நிறைந்
தோடும் யமுனைக் கரையிலே -- தடி
ஊன்றிச் சென்றாரோர் கிழவனார்; -- ஒளி
கூடு முகமும் தெளிவுதான் -- குடி
கொண்ட விழியும் சடைகளும் -- வெள்ளைத்
தாடியும் கண்டு வணங்கியே -- பல
சங்கதி பேசி வருகையில்,
2

என்னுளத் தாசை யறிந்தவர் -- மிக
இன்புற் றுரைத்திட லாயினர் -- “தம்பி,
நின்னுளத் திற்குத் தகுந்தவன், -- சுடர்
நித்திய மோனத் திருப்பவன், -- உயர்
மன்னர் குலத்திற் பிறந்தவன், -- வட
மாமது ரைப்பதி யாள்கின்றான்; -- கண்ணன்
தன்னைச் சரணென்று போவையேல், -- அவன்
சத்தியங் கூறுவன்” என்றனர்.
3

மாமது ரைப்பதி சென்றுநான் -- அங்கு
வாழ்கின்ற கண்ணனைப் போற்றியே; -- என்றன்
நாமமும் ஊரும் கருத்துமே -- சொல்லி
நன்மை தருகென வேண்டினன்; -- அவன்
காமனைப் போன்ற வடிவமும் -- இளங்
காளையர் நட்பும் பழக்கமும் -- கெட்ட
பூமியைக் காக்குந் தொழிலிலே -- எந்தப்
போதுஞ் செலுத்திடுஞ் சிந்தையும்,
4

ஆடலும் பாடலும் கண்டுநான் -- ‘முன்னர்
ஆற்றங் கரையினில் கண்டதோர் -- முனி
வேடந் தரித்த கிழவரைக் -- கொல்ல
வேண்டு’ மென் றுள்ளத்தில் எண்ணினேன் -- ‘சிறு
நாடு புரந்திடு மன்னவன் -- கண்ணன்
நாளுங் கவலையில் மூழ்கினோன்; -- தவப்
பாடுபட் டோர்க்கும் விளங்கிடா -- உண்மை
பார்த்திவன் எங்ஙனம் கூறுவான்?’
5

என்று கருதி யிருந்திட்டேன்; -- பின்னர்
என்னைத் தனியிடங் கொண்டுபோய், -- “நினை
நன்று மருவுக! மைந்தனே! -- பர
ஞான முரைத்திடக் கேட்பை நீ; -- நெஞ்சில்
ஒன்றுங் கவலையில் லாமலே -- சிந்தை
ஊன்ற நிறுத்திக் களிப்புற்றே -- தன்னை
வென்று மறந்திடும் போழ்தினில் -- அங்கு
விண்ணை யளக்கும் அறிவுதான்;
6

சந்திரன் சோதி யுடையதாம்; -- அது
சத்திய நித்திய வஸ்துவாம்; -- அதைச்
சிந்திக்கும் போதினில் வந்துதான் -- நினைச்
சேர்ந்து தழுவி அருள்செயும்; -- அதன்
மந்திரத் தாலிவ் வுலகெலாம் -- வந்த
மாயக் களிப்பெருங் கூத்துக்காண்; -- ‘இதைச்
சந்ததம் பொய்யென் றுரைத்திடும் -- மடச்
சாத்திரம் பொய்’யென்று தள்ளடா.
7

“ஆதித் தனிப்பொரு ளாகுமோர் -- கடல்
ஆருங் குமிழி உயிர்களாம்; -- அந்தச்
சோதி யறிவென்னும் ஞாயிறு -- தன்னைச்
சூழ்ந்த கதிர்கள் உயிர்களாம்; -- இங்கு
மீதிப் பொருள்கள் எவையுமே -- அதன்
மேனியில் தோன்றிடும் வண்ணங்கள்; -- வண்ண
நீதி யறிந்தின்பம் எய்தியே -- ஒரு
நேர்மைத் தொழிலில் இயங்குவார்,
8

“சித்தத்தி லேசிவ நாடுவார், -- இங்கு
சேர்ந்து களித்துல காளுவார், -- நல்ல
மத்த மதவெங் களிறுபோல் -- நடை
வாய்ந்திறு மாந்து திரிகுவார்; -- ‘இங்கு
நித்தம் நிகழ்வ தனைத்துமே -- எந்தை
நீண்ட திருவரு ளால்வரும் -- இன்பம்
சுத்த சுகந்தனி யாநந்தம்’ -- எனச்
சூழ்ந்து கவலைகள் தள்ளியே
9

“சோதி அறிவில் விளங்கவும் -- உயர்
சூழ்ச்சி மதியில் விளங்கவும் -- அற
நீதி முறைவழு வாமலே -- எந்த
நேரமும் பூமித் தொழில்செய்து -- கலை
ஓதிப் பொருளியல் கண்டுதாம் -- பிறர்
உற்றிடுந் தொல்லைகள் மாற்றியே -- இன்பம்
மோதி விழிக்கும் விழியினார் -- பெண்மை
மோகத்தில், செல்வத்தில், கீர்த்தியில்,
10

“ஆடுதல், பாடுதல், சித்திரம் -- கவி
யாதி யினைய கலைகளில் -- உள்ளம்
ஈடுபட் டென்றும் நடப்பவர் -- பிறர்
ஈன நிலைகண்டு துள்ளுவார் -- அவர்
நாடும் பொருள்கள் அனைத்தையும் -- சில
நாளினில் எய்தப் பெறுகுவார் -- அவர்
காடு புதரில் வளரினும் -- தெய்வக்
காவனம் என்றதைப் போற்றலாம்.
11

“ஞானியர் தம்மியல் கூறினேன் -- அந்த
ஞானம் விரைவினில் எய்துவாய்” -- எனத்
தேனி லினிய குரலிலே -- கண்ணன்
செப்பவும் உண்மை நிலைகண்டேன் -- பண்டை
ஈன மனிதக் கனவெலாம் -- எங்ஙன்
ஏகி மறைந்தது கண்டிலேன்; -- அறி
வான தனிச்சுடர் நான் கண்டேன்! -- அதன்
ஆட லுலகென நான்கண்டேன்!
12