பக்கம் எண் :

காவியங்கள் : கற்பனையும் கதையும்

திரிதராட்டிரன் பதில் கூறுதல்

கள்ளச் சகுனியும் இங்ஙனே -- பல
கற்பனை சொல்லித் தன் உள்ளத்தின் -- பொருள
கொள்ளப் பகட்டுதல் கேட்டபின் -- பெருங்
கோபத்தோ டேதிரி தாட்டிரன், -- ‘அட,
பிள்ளையை நாசம் புரியவே -- ஒரு
பேயென நீவந்து தோன்றினாய்; -- பெரு
வெள்ளத்தைப் புல்லொன் றெதிர்க்குமோ? -- இள
வேந்தரை நாம்வெல்ல லாகுமோ?
71

‘சோதரர் தம்முட் பகையுண்டோ? -- ஒரு
சுற்றத்திலே பெருஞ் செற்றமோ? -- நம்மில்
ஆதரங் கொண்டவ ரல்லரோ? -- முன்னர்
ஆயிரம் சூழ்ச்சி இவன்செய் தும் -- அந்தச்
சீதரன் தண்ணரு ளாலுமோர் -- பெருஞ்
சீலத்தி னாலும் புயவலி -- கொண்டும்
யாதொரு தீங்கும் இலாமலே -- பிழைத்
தெண்ணருங் கீர்த்திபெற் றாரன்றோ?
72

‘பிள்ளைப் பருவந் தொடங்கியே -- இந்தப்
பிச்சன் அவர்க்குப் பெரும்பகை -- செய்து
கொள்ளப் படாத பெரும்பழி -- யன்றி்க்
கொண்டதொர் நன்மை சிறிதுண்டோ? -- நெஞ்சில்
எள்ளத் தகுந்த பகைமையோ? -- அவர்
யார்க்கும் இளைத்த வகையுண்டோ? -- வெறும்
நொள்ளைக் கதைகள் கதைக்கிறாய், -- பழ
நூலின் பொருளைச் சிதைக்கிறாய்.
73

‘மன்னவர் நீதி சொலவந்தாய்; -- பகை
மாமலை யைச்சிறு மட்குடம் -- கொள்ளச்
சொன்னதொர் நூல்சற்றுக் காட்டுவாய்! -- விண்ணில்
சூரியன் போல் நிகரின்றியே -- புகழ்
துன்னப் புவிச்சக்க ராதிபம் -- உடற்
சோதரர் தாங்கொண் டிருப்பவும், -- தந்தை
என்னக் கருதி அவரெனைப் -- பணிந்து
என்சொற் கடங்கி நடப்பவும்,
74

‘முன்னை இவன்செய்த தீதெலாம் -- அவர்
முற்றும் மறந்தவ ராகியே, -- தன்னைத்
தின்ன வருமொர் தவளையைக் -- கண்டு்
சிங்கஞ் சிரித்தருள் செய்தல்போல் -- துணை
யென்ன இவனை மதிப்பவும் -- அவர்
ஏற்றத்தைக் கண்டும் அஞ்சாமலே -- (நின்றன்
சின்ன மதியினை என்சொல்வேன்!) பகை
செய்திட எண்ணிப் பிதற்றினாய்.
75

‘ஒப்பில் வலிமை யுடையதாந் -- துணை
யோடு பகைத்தல் உறுதியோ? -- நம்மைத்
தப்பிழைத் தாரந்த வேள்வியில் -- என்று
சாலம் எவரிடஞ் செய்கிறாய்? -- மயல்
அப்பி விழிதடு மாறியே -- இவன்
அங்கு மிங்கும்விழுந் தாடல்கண்டு -- அந்தத்
துப்பிதழ் மைத்துனி தான்சிரித் -- திடில்
தோஷ மிதில்மிக வந்ததோ?
76

‘தவறி விழுபவர் தம்மையே -- பெற்ற
தாயுஞ் சிரித்தல் மரபன் றோ? -- எனில்
இவனைத் துணைவர் சிரித்ததோர் -- செயல்
எண்ணரும் பாதக மாகுமோ? -- மனக்
கவலை வளர்த்திடல் வேண்டுவோர் -- ஒரு
காரணங் காணுதல் கஷ்டமோ? -- வெறும்
அவல மொழிகள் அளப்பதேன்? -- தொழில்
ஆயிர முண்டவை செய்குவீர்.
77

‘சின்னஞ் சிறிய வயதிலே -- இவன்
தீமை அவர்க்குத் தொடங்கினான் -- அவர்
என்னரும் புத்திரன் என்றெண்ணித் -- தங்கள்
யாகத் திவனைத் தலைக்கொண்டு -- பசும்
பொன்னை நிறைத்ததொர் பையினை -- ‘மனம்
போலச் செலவிடு வாய் என்றே -- தந்து
மன்னவர் காண இவனுக்கே -- தம்முள்
மாண்பு கொடுத்தன ரல்லரோ?
78

‘கண்ணனுக் கேமுதல் அர்க்கியம் -- அவர்
காட்டினர் என்று பழித்தனை! -- எனில்
நண்ணும் விருந்தினர்க் கன்றியே -- நம்முள்
நாமுப சாரங்கள் செய்வதோ -- உறவு
அண்ணனும் தம்பியும் ஆதலால் -- அவர்
அன்னிய மாநமைக் கொண்டிலர்; -- முகில்
வண்ணன் அதிதியர் தம்முளே -- முதல்
மாண்புடை யானெனக் கொண்டனர்;
79

‘கண்ணனுக் கேயது சாலுமென்று -- உயர்
கங்கை மகன்சொலச் செய்தனர்; -- இதைப்
பண்ணரும் பாவமென் றெண்ணினால் -- அதன்
பார மவர்தமைச் சாருமோ? -- பின்னும்
கண்ணனை எதெனக் கொண்டனை? -- “அவன்
காலிற் சிறிதுக ளொப்பவர் -- நிலத்
தெண்ணரும் மன்னவர் தம்முளே -- பிறர்
யாரு மிலை”யெனல் காணுவாய்.
80

‘“ஆதிப் பரம்பொருள் நாரணன், -- தெளி
வாகிய பாற்கடல் மீதி லே -- நல்ல
சோதிப் பணாமுடி யாயிரம் -- கொண்ட
தொல்லறி வென்னுமொர் பாம்பின் மேல் -- ஒரு
போதத் துயில்கொளும் நாயகன், -- கலை
போந்து புவிமிசைத் தோன்றினான் -- இந்தச்
சீதக் குவளை விழியினான்” -- என்று
செப்புவர் உண்மை தெளிந்தவர்.
81

‘நானெனும் ஆணவந் தள்ளலும் -- இந்த
ஞாலத்தைத் தானெனக் கொள்ளலும் -- பர
மோன நிலையின் நடத்தலும் -- ஒரு
மூவகைக் காலங் கடத்தலும் -- நடு
வான கருமங்கள் செய்தலும் -- உயிர்
யாவிற்கும் நல்லருள் பெய்தலும் -- பிறர்
ஊனைச் சிதைத்திடும் போதினும் -- தனது
உள்ளம் அருளின் நெகுதலும்,
82

‘ஆயிரங் கால முயற்சியால் -- பெற
லாவர் இப் பேறுகள் ஞானியர்; -- இவை
தாயின் வயிற்றில் பிறந்தன்றே -- தமைச்
சார்ந்து விளங்கப் பெறுவரேல், -- இந்த
மாயிரு ஞாலம் அவர்தமைத் -- தெய்வ
மாண்புடை யாரென்று போற்றுங்காண்! -- ஒரு
பேயினை வேதம் உணர்த்தல்போல் -- கண்ணன்
பெற்றி உனக்கெவர் பேசுவார்?’
83