பக்கம் எண் :

தனிப் பாடல்கள் : பொதுமைப் பாடல்கள்


பல்வகைப் பாடல்கள்

காதல் பாட்டுக்கள்

காலைப் பொழுது


காலைப் பொழுதினிலே
  கண்விழித்து மேனிலை மேல்
மேலைச் சுடர்வானை
  நோக்கி நின்றோம் விண்ணகத்தே.



1

கீழ்த்திசையில் ஞாயிறுதான்
  கேடில் சுடர்விடுத்தான்;
பார்த்த வெளியெல்லாம்
  பகலொளியாய் மின்னிற்றே.

2

தென்னை மரத்தின்
  கிளையிடையே தென்றல்போய்
மன்னப் பருந்தினுக்கு
  மாலையிட்டுச் சென்றதுவே.

3

தென்னை மரக்கிளைமேற்
  சிந்தனையோ டோர்காகம்
வன்னமுற வீற்றிருந்து வானை
  முத்த மிட்டதுவே.

4

தென்னைப் பசுங்கீற்றைக்
  கொத்திச் சிறுகாக்கை
மின்னுகின்ற தென்கடலை
  நோக்கி விழித்ததுவே.

5

வன்னச் சுடர்மிகுந்த
  வானகத்தே தென்றிசையில்
கன்னங் கருங்காகக்
  கூட்டம்வரக் கண்டதங்கே.

6

கூட்டத்தைக் கண்டஃது
  கும்பிட்டே தன்னருகோர்
பாட்டுக் குருவிதனைப்
  பார்த்து நகைத்ததுவே.

7

சின்னக் குருவி
  சிரிப்புடனே வந்தாங்கு
கன்னங் கருங்காக்கை
  கண்ணெதிரே யோர்கிளைமேல்

8

வீற்றிருந்தே, “கிக் கிக்கீ:
  காக்காய், நீ விண்ணிடையே
போற்றியெதை நோக்குகிறாய்?
  கூட்டமங்குப் போவதென்ன?”

9
பு{[பாட பேதம்] ‘கூட்டங்குறி’ என 1937 ஆம் வருடப் பதிப்பில் உளது.}

என்றவுடனேகாக்கை, --
  “என்தோழா, நீகேளாய்,
மன்றுதனைக் கண்டே
  மனமகிழ்ந்து போற்றுகிறேன்”

10

என்றுசொல்லிக் காக்கை
  இருக்கையிலே ஆங்கணோர்
மின்றிதிகழும் பச்சைக்
  கிளிவந்து வீற்றிருந்தே: --

11

“நட்புக் குருவியே,
  ஞாயிற்றிள வெயிலில்
கட்புலனுக் கெல்லாம்
  களியாகத் தோன்றுகையில்,

12

நும்மை மகிழ்ச்சியுடன்
  நோக்கியிங்கு வந்திட்டேன்;
அம்மவோ! காகப்
  பெருங்கூட்ட மஃதென்னே?”

13

என்று வினவக் குருவிதான்
  இஃதுரைக்கும்: --
“நன்றுநீ கேட்டாய்,
  பசுங்கிளியே, நானுமிங்கு

14

மற்றதனை யோர்ந்திடவே
  காக்கையிடம் வந்திட்டேன்.
கற்றறிந்த காக்காய்,
  கழறுகநீ” என்றதுவே.

15

அப்போது காக்கை: --
  “அருமையுள்ள தோழர்களே,
செப்புவேன் கேளீர்;
  சிலநாளாக் காக்கையுள்ளே

16

நேர்ந்த புதுமைகளை
  நீர்கேட் டறியீரோ?
சார்ந்துநின்ற கூட்டமங்கு
  சாலையின்மேற் கண்டீரே?

17

மற்றந்தக் கூட்டத்து
  மன்னவனைக் காணீரே?
கற்றிந்த ஞானி
  கடவுளையே நேராவான்;

18

ஏழுநாள் முன்னே
  இறைமகுடந் தான்புனைந்தான்.
வாழியவன் எங்கள்
  வருத்தமெலாம் போக்கிவிட்டான்

19

சோற்றுக்குப் பஞ்சமில்லை;
  போரில்லை; துன்பமில்லை.
போற்றற் குரியான்
  புதுமன்னன், காணீரோ?”

20

என்றுரைத்துக் காக்கை
  யிருக்கையிலே அன்னமொன்று
தென்றிசையி னின்று
  சிரிப்புடனே வந்ததங்கே.

21

அன்னமந்தத் தென்னை
  யருகினிலோர் மாடமிசை
வன்னமுற வீற்றிருந்து: --
  “வாழ்க, துணைவரே!

22

காலை யிளவெயிலிற்
  காண்பதெல்லா இன்பமன்றோ?
சாலநுமைக் கண்டு
  களித்தேன் சருவிநீர்

23

ஏதுரைகள் பேசி
  யிருக்கின்றீர்?” என்றிடவே,
போதமுள்ள காக்கை
  புகன்றதந்தச் செய்தியெல்லாம்.

24

அன்னமிது கேட்டு
  மகிழ்ந்துரைக்கும்: -- “ஆங்காணும்!
மன்னர் அறம்புரிந்தால்,
  வையமெல்லாம் மாண்புபெறும்.

25

ஒற்றுமையால் மேன்மையுண்டாம்;
  ஒன்றையொன்று துன்பிழைத்தல்
குற்றமென்று கண்டால்,
  குறைவுண்டோ வாழ்வினுக்கே?”
26

என்றுசொல்லி அன்னம்
  பறந்தாங்கே ஏகிற்றால்.
மன்று கலைத்து
  மறைந்தனவப் புட்களெல்லாம்.

27

காலைப் பொழுதினிலே
  கண்டிருந்தோம் நாங்களிதை;
ஞால மறிந்திடவே
  நாங்களிதைப் பாட்டிசைத்தோம்.

28