வீரனுந் தன்னுடைய
விதிதனைத் தான் நினைந்து
ஆதிசிவன் மாயவற்கு |
| 1795 |
அபயம் என்று தான்சொல்லி
எண்ணாது எண்ணி
இருக்கும் அந்த வேளையிலே-
|
வெள்ளையின் விருப்பு
|
அப்போது வெள்ளையரும்
அசந்து183 நித்திரை செய்து
பார்க்கவே வீரன்
பக்குவமாய் நின்றிருக்க
கண்ட உடனே யோசித்து!
காரிழையும் சொல்லுகிறாள்
“நானோபதி விரதை |
| 1800 |
நன்மை அறியாமல்
தொட்டு எனைஎடுத்து
தூக்கியே வந்ததினால்
இனிஎனக்கு நீபுருஷன்
என்பதற்குஓர் ஐயமில்லை
கோவே இனிஉந்தன்
கூடவே நான் வருவேன்
உன்துக்கம் என்துக்கம்
ஒன்றல்ல வேறில்லை
ஒற்றுமையாகி |
| 1805 |
உயிரை விடுவேன் காண்!”
என்று திடமாக
இயம்பினாள் வெள்ளையரும்
இவள்சொல்லும் சொல்கேட்டு
இருந்தவர்கள் இப்போது
|
காவலர் கவலை:
|
| ஆணிமுத்து வீரர் என்று
அனைவோரும் தாம் அறிந்து |