முகப்பு

பக்கம் எண் :

தொடக்கம்

9. திருவெங்கைக்கோவை பரத்தையருலகியனோக்கிவிடுத்தலிற்றலைமகன் வரவுகண்டுவந்துவாயில்கண்மொழிதல் நாவல ரென்றும் புகழ்வெங்கை வாணர்நன் னாடனையாய் ஏவலர் தம்மை யெதிர்கண்ட போதி லிரவியெதிர் பூவலர் கின்ற தெனவே மகிழ்ந்து புவிபுரக்குங் காவலர் வந்தனர் தாமே யுலகியல் காப்பதற்கே. (386) வரவுணர்பாங்கி தலைவிக்குணர்த்தல் மின்னா கியசெஞ் சடையார் திருவெங்கை வெற்பிலுனை உன்னா தகன்றவர் வந்தா ரவர்செய லுன்னலைநீ இன்னாசெய் தாரை யொறுத்திடி னன்மை யியற்றுகெனச் சொன்னார் புலவ ரறிந்திலை யோபொற் சுடர்த்தொடியே. (387) தலைவனைத்தலைவியெதிர்கொண்டுபணிதல் அரவிடுங் கங்கணக் கையாளர் கொன்றையு மாத்தியுமே விரவிடுஞ் செஞ்சடை வேதிய னார்திரு வெங்கைவெற்பில் பரவிடு மெங்கள் விழியாரக் கண்டுன் பதம்பணிய வரவிடு மங்கையர் பல்லாண் டிருந்துயிர் வாழியவே. (388) புணர்ச்சியின் மகிழ்தல் நாவுண் கடலமு தொப்பா குவதன்று நல்லளிகள் பூவுண் பொழில்புடை சூழ்வெங்கை வாணரைப் போற்றலுறும் பாவுண் செவிச்சுவை யேயென லாமலர்ப் பாயலினில் ஏவுண் கருங்கண் மடப்பாவை நல்கிய வின்பினையே. (389) 386. நாவலர். அறிஞர்கள்; நால்வர் எனினுமாம். ஏவலர்-ஏவலாளர். இரவியெதிர் அலர்கின்றது என என்றமையால் பூவென்றது தாமரைப் பூவையே குறித்தது. புரத்தல்-காத்தல். காவலர்-அரசர். உலகியல்-உலகநடை. 387. உன்னாது-நினையாமல். உன்னலை-நினையற்க. அகலல்-பிரிதல். இன்னா-தீங்கு. ஒறுத்தல்-தண்டித்தல் “இன்னா செய்தாரை ஒறுத்தல் அவர்நாண நன்னயம் செய்துவிடல்” என்பது திருக்குறள். 388. அரவு கங்கணம்-பாம்புக்காப்பு. ஆத்தி-ஆத்தி மலர். விரவிடும்-கலந்தணியும். பரவிடல்-பரத்தல். 389. ஏ-அம்பு. கடல் அமுது-பாற்கடலில் தோன்றிய அமுதம். பூ : ஆகு பெயர். பா-பாடல். பாயல்-படுக்கை. நல்கல்- கொடுத்தல்.

முன் பக்கம்

மேல்

அடுத்த பக்கம்