“மயிற்றோகை போலுங் கூந்தல்” என்பதன்றிக், “காக்கைச் சிறகன்ன கருமயிர்” என்று சொல்லின், அஃதொத்ததெனப்படாதென்றவாறு. “புலிபோலப் பாய்ந்தான்” என்பதன்றிப் பிழையாமற் பாயும் என்பதேபற்றிப் “பூசைபோலப் பாய்ந்தான்” எனின், அதுவும் ஒப்பென்று கொள்ளாது உலகமென்றவாறு. ஈண்டு ஒத்தவென்பதனை, 1“ஒத்த தறிவான்” (குறள். 22-4) என்பதுபோலக் கொள்க. [உவமேயமும் உவமமாகக் கூறப்படுமெனல்] | 284. | பொருளே யுவமஞ் செய்தனர் மொழியினு
மருளறு சிறப்பினஃ துவம மாகும். |
இது மேற்கூறியவாறன்றி வருவதோர் உவமை விகற்பங் கூறுகின்றது. இ-ள் : ‘உயர்ந்ததன் மேற்றே யுள்ளுங்காலை’ (278) என்புழி, உவமம் உயர்ந்துவரல் வேண்டுமென்றான்; இனிப் பொருளினை உவமமாக்கி உவமையை உவமிக்கப்படும் பொருளாக்கி மயங்கக் கூறுங்காலும் 2அஃது உவமம்போல உயர்ந்ததாக்கி வைக்கப்படும் என்றவாறு. “வருமுலை யன்ன வண்முகை யுடைந்து
திருமுக மவிழ்ந்த தெய்வத் தாமரை” (சிறுபாண். 72-3)
தொழிற்பட்டு வரினும் ஒன்றும் பலவுமாகி வரினும் உவமேயமு மவ்வாறே வருதல்வேண்டும். அவ்வழியன்றி மிக்குங் குறைந்தும் வருவது குற்றமென்றவாறாம் என்று பொருள்கொள்வர். அதுவும் பொருத்தமாகவே தோன்றுகின்றது. இதனை உவமையும் பொருளு மொத்தல்வேண்டும்; அன்றேல் வழுவாம் என்று அபவாதம் விதிக்க வந்ததாகக் கோடலுமாம். சரசுவதி கண்டாபரணம் என்னும் வடநூற் கருத்து மிதனோடொப்புடையது. அபவாதம்--வழு. 1. ஒத்தது--உலகத்தார் ஒப்புக்கொண்டது. 2. அஃது--உவமேயம். (பொருள்) |