¹இனிக் கூறும் ஐந்தும், தலைவனுந் தலைவியும் ஒழுகும் ஒழுகலாறெனவேபடும். ²முன்னைய இரண்டும்போலப் பிறர் கொடுக்கப்பட்டனவல்லவென்பது.

மலிதலென்பது, இல்லொழுக்கமும் புணர்ச்சியும் முதலாயவற்றான் மகிழ்தல்.

புலவியென்பது, புணர்ச்சியான் வந்த மகிழ்ச்சி குறைபடாமற் காலங்கருதிக் கொண்டுய்ப்பதோர் உள்ள நிகழ்ச்சி.

ஊடலென்பது, உள்ளத்து நிகழ்ந்ததனைக் குறிப்புமொழியானன்றிக் கூற்றுமொழியானுரைப்பது.

அங்ஙனம் ஊடனிகழ்ந்தவழி அதற்கேதுவாகிய பொருளின்மை ³யுணர்வித்தல் உணர்வெனப்படும். இல்லது கடுத்த மயக்கந்தீர உணர்த்துதலால் உணர்த்துதலெனவும், அதனை உணர்தலால் உணர்வெனவும்படும்; புலவிக்காயின் உணர்த்தல் வேண்டா. அது குளிர்ப்பக் கூறலுந் தளிர்ப்ப முயங்கலும் முதலாயவற்றான் நீங்குதலின். அம்முறையானே கூறி அவற்றுப்பின் பிரிதல் கூறினான். அஃது இவை நான்கனொடும் வேறு படுதலின்; அதனை ஊடலோடு வைக்கவே அவ்வூடலிற் பிறந்த ⁴துனியும் பிரிவின்பாற்படுமென்பது கொள்க. என்னை? ⁵காட்டக் காணாது ⁶கரந்து மாறுதலின். இவற்றுக்குச் செய்யுள்:

“எம்மனை முந்துறத் தருமோ
 தம்மனை யுய்க்குமோ யாதவன் குறிப்பே.”

(அகம். 165)

என்பது, மறைவெளிப்பாடு.

“தமர்தர,
 வோரிற் கூடி யுடன்புணர் கங்குல்.”

(அகம். 86)

என்பது, தமரிற்பெறுதல்.

1. இனி--மேல்; என்றது மலிதன் முதலாகக் கூறுவனவற்றை.

2. முன்னைய இரண்டென்றது--மறை வெளிப்படுதலும் தமரிற் பெறுதலும்.

3. உணர்வித்தல்--உணர்தல் என்றிருத்தல்வேண்டும். அல்லது உணர்வு--உணர்த்தல் என்றிருத்தல்வேண்டும்.

4. துனி--ஊடலின்மிக்கது. ‘துனியும் புலவியு மில்லாயின்’ என்னுந் தேவர் குறளுரை நோக்குக.

5. காட்டக்காணாது--உணர்த்த உணராது.

6. கரந்துமாறல்--உள்ளங்கரந்து வேறுபடல். மாறுதல்--வேறுபடல், ஒழிதல்.