“கான வாரண மீனுங்
காடாகி விளியு நாடுடை யோரே.” (புறம். 52) எனவும், “வாரணக் கொடியொடு வயிற்பட நிறீஇ.” (முருகு. 219) எனவும், “வெருக்குவிடை யன்ன வெருணோக்குக் கயந்தலை.” (புறம். 324) எனவும் வரும். (68) [இவையும் மரீஇவந்த மரபுப்பெயர் எனல்] | 624. | பெண்ணு மாணும் பிள்ளையு மவையே. |
இதுவுமது. பெண் ஆணென்பன இருதிணைப் பெண்மைக்கும் ஆண்மைக்கும் பொதுவென்பன முற்கூறினான்; மேல் ஒன்றற்குரியபெயர் மரீஇவந்து பிறிதொன்றற்காயவழியுங் கடியலாகாதென நின்ற அதிகாரத்தான் இவையும் அவ்வாறே திரியினுங் கடியலாகாதென்றவாறு. இ--ள் : 1பெண்ணும் ஆணும் பிள்ளையுமென வாளாது சொல்லியவழி உயர்திணைக்கேற்றன மரீஇவந்த மரபு என்றவாறு. மக, குழவியென்பனவோவெனின்,--அவை அத்துணைப் பயின்றில உயர்திணைக்கென்பது; எடுத்தோதிய மூன்றும்2ஆயின. வாளாதே ‘பெண் வந்தது’ என்றவழி, அஃறிணைப் பொருளென்பது உணரலாகாது; ‘பெண்குரங்கு வந்தது’ என விதந்தே கூறல்வேண்டுமென்பது. ‘பெண் பிறந்தது’, ‘ஆண் பிறந்தது’, ‘பிள்ளை பிறந்தது’ என அடையடாது சொல்லியவழி உயர்திணைக்கேயாம். அஃறிணைக்காயின் அற்றன்றென்பது. (69) [அந்தணர்க்குரியன இவை எனல்] | 625. | நூலே கரக முக்கோன் மணையே
யாயுங் காலை யந்தணர்க் குரிய. |
1. பெண்பிறந்தது ஆண்பிறந்தது பிள்ளைபிறந்தது என அடையடாது சொல்லின் உயர்திணைக்கேயாம். அடையடுப்பின் அஃறிணைக்காம் என்றபடி. எனவே அஃறிணைக்குத் திரிந்து வந்தது என்பது கருத்து. 2. ஆயின் என்று கொண்டு சிலசொற் றவறியதாகக் கொள்வது நலம். |