வரு விசைப் புனலைக் கற்சிறை போல ஒருவன் தாங்கிய பெருமையானும் = விரைந்து பெருகி வரும் வெள்ளத்தை அசையாமல் நின்று தடுக்கும் கல்லணை போல, எதிர்த்து மேல்வரும் பகைப்படையை அஞ்சாது ஒருவனாய்த் தனி நின்று தகைக்கும் வீறும்;

“வேந்துடைத் தானை முனைகெட நெரிதர
 ஏந்துவாள் வலத்தன் ஒருவ னாகித்
 தன்னிறந்து வாராமை விலக்கலிற் பெருங்கடற்
 காழி யனையன். ”

- புறம். 330

“வல்லோன் தைஇய வரிப்புனை பாவை
 முருகு இயன்றன்ன உருவினை யாகி
 வருபுனற் கற்சிறை கடுப்ப இடையறுத்
 தொன்னா ரோட்டிய செருப்புகல் மறவர்
 வாள்வலம் புணர்ந்தநின் தாள்வலம் வாழ்த்த. ”

மதுரைக் காஞ்சி. 723 - 727

பிண்டமேய பெருஞ் சோற்று நிலையும் = திரளைகளாக விரும்பியாங்கு மிக்க சோற்றைத் (தானையர்க்கு) வழங்கும் தகைமையும்;

“. . . . . . . . . . . . . . .
ஓடாப் பூட்கை ஒண்பொறிக் கழற்காற்
பெருஞ்சமந் ததைந்த செருப்புகன் மறவர்
உருமுநிலன் அதிர்க்கும் குரலொடு கொளைபுணர்ந்து
பெருஞ்சோ றுகுத்தற் கெறியும்,
கடுஞ்சின வேந்தே! நின் தழங்குகுரன் முரசே. ”

- பதிற்று. 30

“. . . . . . . . . . . .
அரும்படைத் தானை அமர்வேட்டுக் கலித்த
பெரும்படைத் தலைவர்க்குப் பெருஞ்சோறு வகுத்து
. . . . . . . . . . . . . .
கடக்களி யானைப் பிடர்த்தலை யேறினன்
குடக்கோக் குட்டுவன் கொற்றங் கொள்கென. ”

- சிலப். கால்கோள். வரி 48 - 61

இச் செய்யுள்களுள் முன்னதில் பல்யானைச் செல்கெழு குட்டுவன் தன் ‘செருப்புகன்’மறவர்க்குப் பெருஞ் ‘சோறுகுத்த’ பரிசு கூறப்படுகின்றது.