(vii)“அன்ன பிறவும்” என்றதால் சூத்திரத்தில் விதந்து கூறியன
வல்லாத பிற பொருந்துந் துறைகளும் சுட்டப்பட்டன. தலைவியினற்றாய் தன் மகளை யுடன் கொண்டு சென்றதலைவன் தாயை வெறுத்து நொந்து கூறுவது, “அன்னபிற”வற்றுள் ஒன்றாகும். அதற்குச் செய்யுள் :

“நினைத்தொறுங் கலிழும் இடும்பை எய்துக,
 புலிக்கோட் பிழைத்த கவைக்கோட்டு முதுகலை
 மான்பிணை அணைதர ஆண்குரல் விளிக்கும்
 வெஞ்சுரம் என்மகள் உய்த்த
 வம்பமை வல்வில் விடலை தாயே”

(ஐங். 378)

எனும் போதனார் நற்றிணைப் பாட்டில்,

“. . . . . . . . . . . பூந்தலைச் சிறுகோல்
‘உண்’ என் றோக்குபு புடைப்ப. . . . . . . . . . .
அரிகரைக் கூந்தற் செம்முது செவிலியர்
பரீஇ மெலிந்தொழியப் பந்த ரோடி
ஏவன் மறுக்குஞ் சிறுவிளை யாட்டி,
அறிவும் ஒழுக்கமும் யாண்டுணர்ந் தனள்கொல்?
கொண்ட கொழுநன் குடிவற னுற்றெனக்
கொடுத்த தந்தை கொடுஞ்சோ றுள்ளாள்;
ஒழுகுநீர் நுணங்கறல் போலப்
பொழுதுமறுத் துண்ணுஞ் சிறுமது கையளே”.

(நற்றிணை. 110)

எனுமடிகளில், தன் மகளின் கழிந்த இளமைச் செய்தியும், அறிவொழுக்க நிகழ்காலச் செய்தியும், அவள் மனையற எதிர்கால மாட்சியும் தாய் கூறுதலறிக.

(ix)  தோழி தேஎத்து நற்றாய் கூற்றுக்குச் செய்யுள் :

“செல்லிய முயலிற் பாஅய சிறகர்
 வாவ லுகுக்கு மாலையாம் புலம்பப்