அழிந்தது களையென மொழிந்தது கூறி வன்புறை நெருங்கித் தோழி கூறுதற்குச் செய்யுள் :

‘அரிதாய அறனெய்தி’ என்னும் பாலைக் கலியில்,
“கடியவே கனங்குழாய் காடென்றார், அக்காட்டுள்
 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
 பிடியூட்டிப் பின்னுண்ணும் களிறெனவும் உரைத்தனரே”

(கலி. 10)

என்பது போன்ற தலைவன்மொழிந்தவற்றை எடுத்துக் காட்டி,

“இணைநல முடைய கானஞ் சென்றோர்
 புனைநலம் வாட்டுந ரல்லர்; மனைவயின்
 பல்லியும் பாங்கொத் திசைத்தன;
 நல்லெழி லுண்கணும் ஆடுமா லிடனே. ”

எனக்கூறி, அழியும் தலைவியை ஆற்றுவித்தல் காண்க.

“தண்கயத் தமன்ற வண்படு துணைமலர்” எனும் மருதளினநாகனார் அகப்பாட்டில் (அகம். 59),

“வருந்தினை வாழியர் நீயே;
 . . . . . . . . . . . . . . . . . .
 தாம்பா ராட்டிய காலையு முள்ளார்
 பிரிந்து சேணுறைநர் சென்ற வாறே,
 புன்தலை மடப்பிடி உணீஇயர் அங்குழை
 நெடுநிலை யாஅ மொற்றி நனைகவுள்
 படிஞிமிறு கடியும் களிறே. ”

என்று எடுத்துக்காட்டி அழியும் தலைவியைத் தோழி ஆற்றுவித்தலும் காண்க.

இனி, ‘என்றிவை எல்லாம்’ எனப் பொதுப்படக் கூறுதலான், தோழி ‘இது பருவமன்று’ என்பது போன்ற கூற்றுக்கள் நிகழ்த்தி ஆற்றுவித்தலையுங் கொள்க. அதற்குச் செய்யுள் வருமாறு:

“மடவ மன்ற தடவுநிலைக் கொன்றை;