யுடைய வெள்ளிய பூவையுடைத்தாகிய முல்லைவேலியையுடைய (புறநா. 144 : 14) கோடையென்னும் மலைக்குத் தலைவ! சிறியனவும் பெரியனவுமாகிய புழைகளைப்போக்கற விலக்கிய மானினது திரட்சியைத் தொலைத்த கடியசெலவையுடைய சினமிக்க நாயையும் வலியவில்லையுமுடையவேட்டுவ! நீ நோயின்றி இருப்பாயாக; இடியினது மிக்கஓசையையுடைய புதுப்பெயலைத் தரவேண்டிக் கால்வீழ்த்துக்கடலிடத்தே திரண்ட தலைமையையுடைய முகில் நீரின்றிமீளாதவாறுபோலத் தேருடன் விளங்கிய கோடுயர்ந்ததலைமையையுடைய களிற்றையின்றி மீளா, பரிசிலரதுசுற்றம்-எ - று.

புரவியையுடைய விறற்சினந்தணிந்த உறுவரென இயையும்.

செல்சார்வாகித்தாளுளந்தபுத்த பொருநவென இயையும்.

புழைகெடவிலங்கிய நாயென இயையும்.

வெள்வீயென்றதுஅதனையுடைய முல்லையை.

மூவராயினுமென்றஉம்மை சிறப்பும்மை.

கோடைப்பொருந!வேட்டுவ! பெட்பின்றீதல் யாம் வேண்டலம்; பரிசிலர்கடும்பு களிறின்று பெயரல; நீ நோயிலையாகுகவெனக்கூட்டுக.

யான் களிறின்றிப்பெயராநின்றேனென்பது கருத்தாகலின், நோயிலையாகுகவென்பது இகழ்ச்சிக்குறிப்பு. ‘புழைகெட விலங்கி’ என்பதூஉம்பாடம்.

(கு - ரை.) 1. மூவர் - சேர சோழபாண்டியர். 2. பெட்பு - விருப்பம். 1-2. புறநா. 159 : 22 - 5.

6. கோடை - கோடைமலை, கோடைமலை என்பது இக்காலத்தில் கோடைக்கானல் என வழங்குகின்றது.

7. புழை - நுழை வழி.

9. புறநா. 209 : 14.8-9. புறநா. 33 : 1 - 2.

11-4. கலித். 50 : 15 - 7.

13. புறநா. 15 : 9.14. புறநா. 164 : 10

(205)

206