பக்கம் எண் :


பிறவாத்தானப் படலம் 489


வாமதேவன் என்னும் மாமுனி
காமர் அன்னை கருவின் வைகுநாள்
பேமு றுத்தும் பிறவி அஞ்சினான்
ஏமு றாமை இதுநி னைக்குமால்.                 2

     வாமதேவன் என்னும் பெருமுனிவர் விரும்புகின்ற தாயது  கருப்பை
யிற்றங்குநாளில் அச்சப் படுத்தும் பிறவியை அஞ்சினார்; வருந்தி இவ்வா
றெண்ணுவர்.

     ‘‘தாய்கருவில் வாழ்குழவி தாமெல்லாம் வேண்டுவது தூயபிறவாமை
ஒன்றே-சோமேசா’’ (சோமேசர்- )

பொதியும் மாயப் புவியில் தோன்றிநான்
மதிம யங்கி மற்றும் இன்னணங்
கொதிபி றப்பிற் கொட்பு றாதெனக்
கதிப னேஇங் கருளிச் செய்என.                3

     நிலையாமை நிறைகின்ற பூமியில் பிறந்து நான் அறிவு மயங்கி
மேலும் இவ்வாறு வருத்துகின்ற பிறப்பிற் சுழலாது எனக்குத் தலைவனே!
இந்நிலையே அருள்செய்’ என்று வேண்ட,

தோற்றம் ஈறில் லாத சோதிவெள்
ளேற்றி னானை இதயத் தன்பினால்
போற்று காலை புனிதன் ஆண்டுறீஇச்
சாற்ற லுற்றான் தவமு னிக்கரோ.               4

     பிறப் பிறப்பில்லாத பேரொளியாகிய வெள்விடையினானை உள்ளத்தில்
அன்பொடு நினைக்கும் அந்நிலையில் தூயோன் ஆங்கு வெளிப்பட்டுத்
தவமுனிவர்க்குக் கூறத்தொடங்கினர்.

     யாண்டும் உடனிருந்துதவுவோன் ஆண்டு வெளிப்பட்டனன் என்க.
கருப்பையில் அருளுதல்; எங்கேனும் ........தன்னடியார்க்கு, அங்கே வந்தருளல்.

மண்ணின் மீது தோன்றி மற்றெமை
நண்ணிக் காஞ்சி நகரிற் பூசனை
பண்ணு மோவெம் பவத்தொ டக்குனை
அண்ணு றாதென் றருளிச் செய்தனன்.           5

     ‘புவியிடைத் தோன்றிக் காஞ்சி மாநகரை நண்ணி அங்குப் பூசனை
செய். கொடிய பிறவிப்பாசபந்தம் உன்னை அணுகா’ தென்றருளினர்.

வள்ளல் புகலும் மாற்றங் கேட்டனன்
உள்ளம் மேன்மேல் உவகை பூத்தனன்
பள்ள முந்நீர்ப் படிமி சைப்பிறந்
தெள்ள ருஞ்சீர்க் காஞ்சி எய்தினான்.           6