முகப்பு

பக்கம் எண் :

தொடக்கம்

156 திருத்தொண்டர்புராணம் மூலமும் உரையும்      (வி-ரை.) சடை - சிவபெருமானுக்கே உரிய சிறப்பு அடையாளமாம். அது பற்றிச் சைவத்திற்கே சிறப்பாயுள்ள அடையாளமுமாம். இதனாலே சடையான், கபர்த்தன் என்பன சிவபெருமானுக்குரிய சிறப்புப் பெயர்களாயின. புகழ்ச் சோழ நாயனார் தமது சேனைகள் கொணர்ந்த தலைக் குவியலிலே ஒருதலையிற் புன்சடை கண்டு அத்தலையைப் பொற்றட்டிலே தாங்கித் தீப்புகுந்தது இக்கருத்தே பற்றியது. “சடையானுக் காளாய்“, “சடையா யெனுமால்“, “சடையானே தழலாடி“ என்பனவாதி எண்ணிறந்த திருவாக்குக்கள் காண்க. இனியும் வருமிடந்தோறும் இக்கருத்துக்களை நினைவு கூர்ந்து கொள்க. சடை - விடை - என்பன இறைவனது இலக்கணத்தை விளக்குவன; சடைக்கு இறைவன் ஆதாரமாயும் விடைக்கு ஆதேயமாயும் விளங்குதலால் இவன் ஒருவனே உலகுக்கு ஆதார ஆதேயம் இரண்டுமாவன் - என்று இதனைத் திரு. பண்டிதமணி - மு. கதிரேசன் செட்டியார் அவர்கள் விளக்கியது சித்தாந்தப் பத்திரிகையுட் காண்க.      இளம் பிறை - நிலவைச் சடையின்மீது உலாவவைத்த வரலாறு இறைவனது பெருங் கருணையைக் காட்டும் அடையாளமாம். இஃது இறைவனது கருணையை விளக்கம்பெற உலகினர்க்கு எடுத்துக்காட்டும் சான்றுமாகும். அன்றியும் இருள் உலகமாகிய அலைகடலிலே கரை இருக்குமிடங் காட்டி அழைக்கும் உயர்ந்த கலங்கரை விளக்கமும் ஆம். ஆதலின் இறைவன் காட்டப், பிறவிக் கடலில் கரையைக் காணும் பேரடியார்களுக்கு இதுவே முதலில் கண்ணுக்குப் புலனாவது வழக்கு. “பித்தா பிறைசூடி“ (நம்பிகள்), “ஓர் தூவெண் மதிசூடி“ (திருஞானசம்பந்த நாயனார்) என்று நமது ஆசாரியர்கள் திருவருள் பெற்ற தொடக்கத்திலே விளக்கம்பெற எடுத்துக் கூறிய அருள்வாக்குக்கள் காண்க. திருவையாற்றிலே கைலாயக் காட்சியை இறைவன் காட்டக் கண்ட அப்பர் சுவாமிகள் “மாதர்ப் பிறைக்கண்ணியினானை“, “போழிளங் கண்ணியினானை“ என ஒவ்வொரு திருப்பாட்டிலேயும், தொடக்கத்தில் இவ்விளம் பிறையை வைத்தருளியிருப்பதுங் காண்க. இன்னும் இதுபற்றி மேல் தடுத்தாட்கொண்ட புராணத்தே “தெண்ணிலா மலர்ந்த வேணியாய்“ என்ற பாட்டின்கீழ்க் காண்க. அன்றியும் இறைவனது திருவுருவத்தின் கேசாதி பாத மீறாகத் தரிசிக்கும் காட்சியிலே இதுவே முதலிற் காட்சிப் படுவதும் வழக்காகும்.      தனிவிழிக்குந் திருநுதலும் - தனிவிழியினையுடைய திருநெற்றி. நுதலுக்கு விழிக்கின்ற செயலில்லையாயினும் அச்செயலையுடைய கண்ணை யுடைமையால் கண்ணின் செயலை நுதலின்மேல் ஏற்றிக் கூறினார். நுதல் - நெற்றி. தனிவிழித்தலாவது - ஒருபடித்தாயன்றி விழித்தல்; அஃதாவது வேண்டும்போது விழித்துப் பிறநேரம் விழியாமை; இரண்டு சுடர்களாகிய ஏனையவிழிகளும் (சூரிய சந்திரர்கள்) என்றைக்கும் இமையாமல் விழிப்பன. இந்த நுதற்கண்ணோ எனின்? அவ்வாறன்றி ஒவ்வோர் காலங்களில் ஆக்கல், அழித்தல், அருளல் முதலிய காரணம் பற்றி விழிப்பது. இதனை அக்கினிக்கண் - தீக்கண் என்பர். அம்பிகை ஒருகாலத்து இறைவனது இரண்டு கண்களையும் மூடியபோது எங்கும் இருள் மூடிவிட, உலகத்திற்கு ஒளிதந்து அருளும்பொருட்டு இக்கண்ணைத் திறந்தனர் என்பது சரிதம். மன்மதனை எரித்து அழிக்கும் பொருட்டு ஒருகாலத்துத் திறந்தனர் என்பதும் ஒருசரிதம். அப்படித் திறந்தகண்ணே அடியாருங் கண்டு அருள்பெற உள்ளது என்று, “...செற்றங் கனங்கனைத் தீவிழித் தான்றில்லைச் சிற்றம்பலவன் நெற்றியிற் கண்கண்ட கண்கொண்டு மற்றினிக் காண்பதென்னே“

முன் பக்கம்

மேல்

அடுத்த பக்கம்