| 340. | நெறிவார் சடையாய், நிலையின்மை நீஒன்(று)
அறியாய்கொல்! அந்தோ! அயர்ந்தாள்; - நெறியில்
கனைத்தருவி தூங்கும் கயிலாயா நின்னை
நினைத்தருவி கண்சோர நின்று. | | 41 |
| 341. | நின்றும், இருந்தும், கிடந்தும், நடந்தும்யாம்
என்றும் நினைந்தாலும் என்கொலோ! - சென்றுதன்
தாள்வா னவர்இறைஞ்சுதம் தண்சாரற் காளத்தி
ஆள்வான் அருளாத வாறு. | | 42 |
| 342. | அருளாத வாறுண்டே! யார்க்கேனும் ஆக;
இருளார் கறைமிடற்றெம் ஈசன் - பொருளாய்ந்து
மெய்ம்மையே உன்னில், வியன்கயிலை மேயான்வந்(து)
இம்மையே தீர்க்கும் இடர். | | 43 |
எய்தமாட்டாது அறியாமையில் அழுந்தியிருக்கும் பெத்தான்ம நிலை. அந்நெறியும் அணித்தாதலாவது அவ்வாறான அறியாமை நீங்க, காளத்தி நாதரது திருவருளை எய்துதல். 'இந்நிலை அஞ்செழுத்தை ஓதி உணர்தலால் உளதாம்' என்றபடி. கண்டீர், முன்னிலை யசை. 340. குறிப்புரை: "நெறி வார் சடை" என்பதற்கு, மேல்1 உரைக்கப்பட்டது. 'இவளது நிலையின்மை' என அந்த ஒருசொல் வருவிக்க. நிலை - நிலைபேறு. அஃது இன்மை யாவது இறந்துபாடு, ஒன்று - சிறிது 'ஒன்றும்' என இழிவு சிறப்பும்மை விரிக்க. நெறியில் - வழியில் 'நெறியில் தூங்கும்' என இயையும். 'கண் அருவி சோர நின்று அயர்ந்தள்' எனக் கூட்டி முடிக்க. அயர்தல் -சோர்தல். இதுவும் செவிலி கூற்று. 341. குறிப்புரை: "என் கொலோ" என்பதனை இறுதிக் கண் கூட்டுக. நிற்றல் முதலியன அத்தொழில் நிகழும் காலத்தைக் குறித்தன. 'தன் தாள் வானவர் சென்று இறைஞ்சும் காளத்தி ஆள்வான்' என இயைக்க; ஆறு - காரணம், கொல், ஐயம், ஓ அசை. "அருளாதவாறு என்கொல்" என்றது, அருளைப் பெறுதற்கண் எழுந்த வேட்கை மிகுதியால். அங்ஙனம் கூறியதனானே, 'நினைந்தார்க்கு அவன் அருளாமை இல்லை. என்பது பெறப்பட்டது. அருளும் காலத்தை அவன் அறிதலன்றிப் பிறர் அறியு மாறில்லை. 342. குறிப்புரை: பொருள் - பொருளியல்பு. அஃதாவது, அவனது இயல்பு, ஆய்தல், ஆய்ந்து உணர்தலாகிய தன் காரியம் தோற்றி நின்றது. இதனை முதலிலும், "யார்க்கேனும் ஆக என்பதை
1. வெண்பா - 15.
|