உரித்துப் போர்த்த அன்று. விலங்கல் - மலை. “ஒவ்வாதே” என்பது, மேலேயும் வந்தது.¹ யானைத் தோற் போர்வையைப் புகழ்ந்தவாறு.

104. அ. சொ. பொ.: அன்று - ஆட்படாது உலகியலில் இருந்த அன்று. இன்று - உலகியலின் நீங்கி ஆட்பட்ட பின்ன தாகிய இன்று. இரு நிலைகளிலும் உன் உருவத்தை நான் காண வில்லை யென்றால் எப்பொழுதுதான் நான் அதனைக் காண்பது? நீ சிவனுக்கு ஆள் - என்கின்றாயே; அவன் உருவம் எத்தகையது என வினைவுவார்க்கு நான் என்ன விடை சொல்லுவேன்’ என்றபடி “எவ்வுருவோ நும்பிரான்” என்பதில், உரு உடையவனை, ‘உரு’ என்றது உபசார வழக்கு. “எவ்வுருவோ” என்னும் ஓகாரத்தை, ‘ஏது’ என்பதனோடும் கூட்டுக. ஏது - எத்தகையது. ஆட்பட்ட பின் உருவத்தை ஒன்றாகக் காணவில்லை; கயிலையில் கண்டது ஓர் உருவம்; ஆலங்காட்டிற் கண்டது ஓர் உருவம்; அவரவர்கள் சொல்லக் கேட்பன பல உருவங்கள்; அவை கருதுவார் கருதும் உருவங்கள்; ஒருபால் உலகளந்த மாலும், ஒருபால் உமைய வளும் ஆகும் உருவம்; அரியும், அயனும் ஆய உருவம் முதலியன.² ‘உருவ சிவன் தடத்த சிவனேயன்றிச் சொரூப சிவன் அல்லன்’ என்பதும்’தடத்த சிவனே கண்ணுக்குப் புலனாவன்; சொரூப சிவன் உணர்வுக்கு மட்டுமே புலனாவன்’ என்பதும் இதன் கருத்துக்களாகும். 

அருவும் உருவும் அறிஞர்க்கு அறிவாம்
உருவும் உடையான் உளன்.³ 

என்றது காண்க. “என்றுந்தான் எவ்வுரு” என்றது, நிலையான உரு எது’ என்று வினாவி அஃது இல்லை, என்றபடி.

105. அ. சொ. பொ.: “பூதப்பால்” என்பது முதலாகத் தொடங்கி உரைக்க. “பூதம்” என்றது மண்ணை; எனவே, “பூதப்பால்” என்றது, 

1. வெண்பா - 52.

2. வெண்பா - 18,33,41.

3. திருவருட்பயன் - 5.