கூடிச் சத்தாதி விஷயங்களைப் பொசிக்கச்செய்தே அந்த உண்மைக்குச் சலன
மில்லாதது, நல்ல சலமானது அசைந்த விடத்து அத்தோடுங் கூடின சந்திரனும்
ஒக்க அசைந்தாற்போலே; அந்தச் சந்திரனுண்மையைப் பார்த்தவிடத்து அது
அங்கில்லையானாற்போல அப்படி இந்த அறிவையுங் காணப்படும். இது
சீவன்முத்த ரிலக்கணம்.

     இனிப் பரமுத்த ரிலக்கணம்: உடலம் விண்டகல் கடத்துமங்குல் அது
உடைதர எங்குமாந் தகைத்தே - இந்தச் சரீரதொந்தனை விட்ட அவதரத்து
இந்த அறிவும் அந்தப்பிரமமுந் தன்னி லொன்றுபட்டுவிட்டது என்போல
வென்னில், இடவிதாயிருக்கிற குடத்துக்குள்ளே அகப்பட்டு நின்ற ஆகாயம்
இந்தக் குடமானது உடைந்த அவதரத்து அந்தப் பராகாசமுந் தானும்
ஒன்றுபட்டாற் போலவா மெனக் கொள்க. இது பரமமுத்தி; இவ்வகை
யுணர்ந்து செய் தொழில் அறாத மடவோர் தாமும் - அது நானானேன்
என்கிற பிரமக்கியானத்தை யறிந்து தான் முன்பு செய்துவந்த கன்மங்க
ளெல்லாவற்றையும் விட்டுவிட மாட்டாத அறிவில்லாதவர்கள் தாங்களும்;
கடனா இயற்றுங் கன்மகாண்டத் தொன்மைப் புரிவால் தோற்றிய வித்தை -
அந்தப் பிரமஞானமுண்டாகை நிமித்தமாகச் சாதன சதுட்டயமாகிய
கன்மங்களை யனுட்டித்து அந்தத் தொழில்களைப் பழகச் செய்து வரவே
விவேகக்கியானமானது அவர்களுக்கு உண்டாகாநிற்கும்; மேற்கடை
அரணியில் எழுந்து எரி அவற்றை விழுங்கியதென்னத் தன்னொழிந் துள்ள
தானா யொழியும் - அப்படி யுண்டான விவேகமுந் தீக்கடைக்கோலை மேலே
வைத்துக் கடைய அந்தத் தொழிலினாலே யுண்டாகிய நெருப்பு அந்த
அரணியையுங் கோலினையுஞ் சேரச் சுட்டுப்போட்ட தன்மைபோலத் தான்
ஒன்றுமொழிந்து