பாசத் தளையும் படுசெல் வமுநீள் மோசப் படுபுன் மதியும் முடுகி நாசப் பரவை நடுவுய்த் தவினி நீசக் கனனீந் துவதெந் நெறியான்.	129
	சாகாப் புழுவுந் தணவாத் தழலுங் கூகூ வெனநொந் தலறுங் குரலும் ஏகா வெனைவிட் டினியோ ரிறையும் போகா வுயிர்பொன் றுவதென் றினியே.	130
	ஞாலத் தொருசில் பகல்நன் றில்வினை ஆலத் தைநுகர்ந் தெனதா ருயிரைக் காலச் சுழல்சக் கரமீர்ந் திடுபா தாலக் கடல்வீழ்ந் துதவிப் புறுவேன்.	131
	பெருமைத் திடரே றியபித் தனென கருமத் தை¬ï¤னைந் துககோ ளபதித் தருமத் துரைநீ திதமத் திரளை நிருமித் ததெனக் கெனிகழ்த் துவதே.	132
	அகல்வா னரச னருள்கோ மகனைப் புகல்புக் குயவோர் பொழுதுண் டுகொலோ பகலே யெனிதிக் குவைபா ருளகொண் டுகவா யருணா ழிகையொன் றுயவே.	133
	அருளே துமிலே னகலே னுமைவிட் டிருளே நரகே யெனையெத் தனையாய் மருளூ ழிசெறுத் துவருத் திடினும் பொருள்யா துயிர்போக் கிடவல் லுதிரோ.	134
	நல்லார் மதியு நவைதீர் மறையின் எல்லா மதியு மிதயக் கரிதீங் கில்லா மதியு மிகந்திங் கிறுத்தாய் பொல்லா மதியே புகலென் மதியே.	135
	ஆண்டுண் டுசுகித் தனையன் புளைபோல் மாண்டன் றொடொழிந் தனையாங் கொன்மதி கீண்டித் தலைகீ ழுறமே லெழுவான் ஈண்டொன் றுரைப்பா யலையெங் குளைநீ.	136