ஒரு பொருள்மீது கொண்ட நீங்காத மிகுந்த பற்றுக்கு அளவாக
அதற்குக் கேடு வருமோ என்று நினைந்து நீங்காத அச்சம் மேலோங்கி
நிற்பதுபோல், ஒளி பொருந்திய அழகியாகிய மரியாள் தன் கன்னிமைக்கு
அழிவு நேருமோ எனக் கலக்கம் மிகுந்து அழுவாள்:
 

59

மின்னுந்திரை சூழ்விரி மேதினிமே றுன்னும்முயி ருந்துடர் காவலனீ யென்னும்பொழு தென்னிறை நின்னையலாற் பினனும்முயிர்க் காவல னார்பெறவோ.

"மின்னும் திரைசூழ் விரி மேதினிமேல் குன்னும் உயிரும் தொடர் காவலன் நீ என்னும் பொழுது, என் இறை நின்னை அலால், பின்னும் உயிர்க் காவலன் ஆர் பெறவோ?"

     "மின்னும் திரையுள்ள கடல் சூழ்ந்த விரிந்த இவ்வுலகிற் பொருந்தும்
உயிர்களுக்கெல்லாம் தொடர்ந்த காவலன் நீயே என்னும் பொழுது, என்
இறைவனாகிய உன்னை அல்லாமல், பின்னும் என் உயிர்க்குக் காவலனென்று
யாரை நான் பெற வேண்டுமோ?"
 

60

இறையோனடி யெய்திய வானவரே பொறையோர்பொரு வாத்துயர் பூத்தயர்வான் கறையாகுல மற்றுயர் கன்னியரூ டுறையான்பெய ரத்தகு மோர்விதியேன்.

"இறையோன் அடி எய்திய வானவரே, பொறையோர் பொருவாத் துயர் பூத்து அயர்வான், கறை ஆகுலம் அற்று உயர் கன்னியர் ஊடு உறை யான், பெயரத் தகும் ஓர் விதி ஏன்?"