கடவுள் குரலும் தலைமேல் அமர்ந்திருந்த புறா மேலே தாவியதும்
நோக்க, புறா தூய ஆவியின் அடையாளமென்று கொள்ள இடமுண்டு.

     ஒளிக்கு வன்மை அதன் திரட்சியென்று கொள்க.
 

111

வேய்ந்தா னொளிவேந் தெனவேய்ந் ததெலா மாய்ந்தா னருளே யளியே யமுதே தோய்ந்தான் கடறோய்ந் தெனவும் பரினும் வாய்ந்தான் றெழுதான் மதுவா கையினான்.

வேய்ந்தான் ஒளி வேந்து என; வேய்ந்தது எலாம் ஆய்ந்தான்; அருளே அளியே அமுதே தோய்ந்தான் கடல் தோய்ந்து என; உம்பரினும் வாய்ந்தான்; தொழுதான் மது வாகையினான்.

     தேன் நிறைந்த மலர்க்கொடியை உடையவனாகிய சூசை
ஒளிக்கெல்லாம் அரசனாகிய ஞாயிறு போல் தோன்றினான்; அதுவரை
நிகழ்ந்து தோன்றிய எல்லாவற்றையும் ஆராய்ந்தான்; கடலில்
தோய்ந்தாற்போல இறைவன் அருளிலும் கருணையிலும் இன்பத்திலும்
தோய்ந்தான்; வானவரைக் காட்டிலும் பெருமை வாய்ந்தவன் ஆனான்;
நன்றியாற் கனிந்து ஆண்டவனைத் தொழுதான்.
 

112

வண்ணாங் கவினார் வயதீ ரெழுகொள் தண்ணாங் கலைதேய்த் தொளிர்தாட் கொடியை எண்ணாங் கொடுமோர் வயதே கிமணந் தெண்ணாங் கொடியான் செயவான் விதியே.

வண் ஆம் கவின் ஆர், வயது ஈர் எழு கொள், தண் ஆம் கலை தேய்த்து ஒளிர் தாள் கொடியை, எண் நாங் கொடும் ஓர் வயது ஏகி மணம் தெண் ஆம் கொடியான், செய வான் விதியே.