மாசு உடையதென்று மதியை மிதித்து அதன்மேல் உயர்ந்து நிற்கும்
தூய திருவடிகளை உடைய மரியாள், தன் மனம் கலங்கும்படியான
துயரங்கள் வந்தாலும், நெருப்பிற்கு அஞ்சாத பொன்னைப் போலக்
குலையாத மனவுறுதி சிறிதும் குறையாமல், வரும் துன்பங்களுக்கெல்லாம்
மேலாக உயர்ந்து நிற்கும் தன்மையை எடுத்துக் காட்டும் நோக்கத்தோடு,
ஆடையாக மலையைச் சூழ்ந்து ஒல்லென ஒலித்துக் கீழே பாய்ந்து
குளத்தில் வந்து பெருகும் அருவி வெள்ளத்தின் அளவுக்குத் தக்கபடி
தன் தலையை நிமிர்த்து, இதழ்களின் உள்ளே அணிந்த மணியைப்
போல் தேனைச் சொரியும் அல்லி மலர்களால் தொடுத்த மாலைகளை
ஐந்தாம் அணியாய் நின்ற நூறு வானவர் தொழுது அவள் கால்களுக்கு
அணியாய் இட்டு வைப்பர்.