63

காய்கான் செல்லென் முந்தைய ருண்ணீர்க் கனிவில்லா நோய்கான் றீட்டுந் தாகம வித்தே நுகர்வெய்தத் தீய்கால் கல்லே தீம்புனல் காலத் திரிவார்தம் வாய்கா னெல்லாம் பின்செல வக்கல் மலிதுண்டார்.

"காய் கான் செல் என் முந்தையர், உண் நீர்க் கனிவு இல்லா நோய் கான்று, ஈட்டும் தாகம் அவித்தே நுகர்வு எய்த, தீ காய் கல்லே தீம் புனல் கால, திரிவார் தம் வாய் கான் எல்லாம் பின் செல, அக்கல் மலிது உண்டார்.

      "வெயிலாற் காய்ந்த பாலைவனத்திற் சென்றுகொண்டிருந்த என்
மூதாதையர், உண்ணும் நீரினது கனிவு இல்லாமையால் துன்பம் கொண்டு,
அதனால் பெருகும் தாகத்தை அவித்து அருந்தும் வண்ணம், நெருப்பாய்க்
காய்ந்த பாறையே இனிய நீரைச் சுரக்கவும், அப்பாலைவனத்தில்
அலைந்துகொண்டிருந்த இடமெல்லாம் தானும் அவர்களைத் தொடர்ந்து
செல்லவும், அப்பாறையில் சுரந்த நீரை நிறைவாக உண்டனர்.