தன் தந்தையாகிய ஆண்டவனையே மகனாகப் பெற்றெடுத்த
அத்தாயும், பிறைமதி போன்ற நெற்றி படத் தாழ்ந்து தன் மகனை
வணங்கியபின், உணர்வு பொங்கிய அவ்வானவர், யாவற்றிற்கும் முந்திய
தந்தையாம் கடவுளின் மகனை அவளது செந்நிறக் கைகளில் தந்து, முன்
நின்று போற்றினர்.
 

113

காந்த ணேரிய செங்கரத் தேந்தின ளேந்த மார்பி லிறுகவுஞ் சேர்த்தனள் வாய்ந்த பூம்பத நீவிவ ணங்கின ளாய்ந்த நூற்கடந் தாருணர் வெய்தினாள்.

காந்தள் நேரிய செங்கரத்து ஏந்தினள்; ஏந்த, மார்பில் இறுகவும் சேர்த்தனள்; வாய்ந்த பூம் பதம் நீவி வணங்கினள், ஆய்ந்த நூல் கடந்து ஆர் உணர்வு எய்தினாள்.

     அத் தாய், கார்த்திகைப் பூப் போன்ற தன் செந்நிறக் கைகளில்
அம்மகனை ஏந்தினாள்; ஏந்தி, மார்போடு இறுக அணைத்துக் கொண்டாள்;
அழகு வாய்ந்த மலர் போன்ற அடிகளைத் தடவிக் கொடுத்து வணங்கினாள்.
ஆராய்ந்த நூல்களின் அறிவெல்லாம் கடந்து நிறைந்த ஞான உணர்வு
அடைந்தாள்.
 

114

காவி மேற்கமழ் கஞ்சம மைந்தெனா வாவி யாமக வங் கையி லேந்தின ளோவி மாழ்கிய மன்னுயி ரோர்ந்தருள் மேவி முந்தையை நோக்கிவி ளம்புவாள்.

காவி மேல் கமழ் கஞ்சம் அமைந்து எனா, ஆவி ஆம் மகவு அம் கையில் ஏந்தினள்; ஓவி மாழ்கிய மன் உயிர் ஓர்ந்து, அருள் மேவி, முந்தையை நோக்கி விளம்புவாள் :