நஞ்சு தோய்த்த எறி வேல் போன்ற சாயலோடு, கனிவைப் பொழிந்து
உயிரை உண்ணும் இனிய சொல்லை வீணை போன்ற நல்ல குரலிற்
பின்வருமாறு சொன்னாள்:

     'காளம்' 'கனிவு' என்ற சொற்கள் கடைக்குறையாகக் 'காள்', 'கனி'
என நின்றன.

     "உன்னை ஆண் சிங்கம் என்றனர்; நீ சிங்கத்தினும் கொடியவன்
ஆனாய். உன் பெரிய சைகளோ கொலைத் தொழிலில் மேலோங்கி
நின்றமையால், தளர்ந்த என் உயிரையும் கொன்றாய். முன் நீ துயின்ற
என் முன்னங் கையையும் மறந்தாய். நான் உன்னையே கருதி, தேடிக்
காண எண்ணி, மூங்கில் வளரும் இக்காட்டின்கண் வந்தேன்; நீயோ
எனக்கு முற்றும் இரங்காதவன் ஆனாய்' என்றாள்.