"அழுவான்; அடி விழுவான்; அயர்ந்து ஒருங்கு கை கூப்பித் தொழுவான்; நனி துதிப்பான்; சுழன்று ஏங்கி விம்முவன் ஆம்; விழுவான் என உதைத்து, வேங்கை அனார் வெகுண்டு, அற நூல் வழுவானைத் தூக்கி வற்றிய தாழ் குழிப் பெய்தார்.

     "கிணற்றுள் வீழ்த்துமுன், ஆணரன் அழுவான்; தமையர் அடியில்
சரணென்று விழுவான்; கலங்கி, இரு கையும் ஒருங்கே குவித்துத்
தொழுவான்; அவர்களை வெகுவாகத் துதிப்பான்; ஒவ்வொருவர் முகமாகச்
சுழன்று நோக்கி விம்முதலும் ஆவான்; அதன் பின்னும், வேங்கை போன்ற
அவர்கள் சினந்து, இவன் விழத்தக்கவனே என்று உதைத்து, அற நூல்
வழுவாத ஆணரனைத் தூக்கி, நீர் வற்றிய ஆழக் குழியில் தள்ளிவிட்டனர்.

     "இங்கு வரைந்துள்ள கிணற்றினுள் ஆணரனைத் தள்ளிய பின்,
அங்கு எழுதியுள்ளபடி, அவ்வழியே வணிகர் சிலர் வரக்கண்டு, உணவு
இன்மையால்,இவன் இங்கு மடிந்தால், நமக்கு வரும் பயன் என்ன?
இவர்களுக்கு இவனை விற்று விடுவோம், என்று அவனைத் தூக்கி
எடுத்து, அக்கொடியோர் விற்றுக் கொடுத்துவிட்டனர்.

     'விற்பாம்' என்பது, எதுகை இன்னோசைப் பொருட்டு, 'விப்பாம்'
என நின்றது.

     துப்பு - உணவு. 'துப்பால்' என்ற இடத்து, 'நோய்க்கு மருந்து'
என்பது போல், 'இன்மையால்' என்ற பொருள் விளக்கத் துணைச் சொல்
விரித்து உரைக்கப்பட்டது.