''இடையே கிடந்த நீண்ட வழிகளையெல்லாம் கடந்து நீரில் மலர்ந்த
தாமரை இதழின் நடுவே அமர்ந்த அன்னம் போல, என்னைப் பெற்றவள்
கையில் நான் தங்கியிருந்தேன். அதனால், காட்டிலே இருந்த தன்மையை
உணராதவனாய், இமமண்ணுலகை நீங்கி வான் வீட்டில் மகிழ்ந்திருந்த
தன்மையாய், விருப்பம் மேலோங்க வளர்ந்தேன்.

     'அன்றோ' என்றது அசைநிலை.

 

106

வாய்மணி யாகக் கூறும்      வாய்மையே மழைநீ ராகித் தாய்மணி யாக மார்பிற்      றயங்கியுட் குளிர வாழ்ந்தேன் றூய்மணி யாகத் தூவுந்      துளியில திளங்கூழ் வாடிக் காய்மணி யாகு முன்னர்க்      காய்ந்தெனக் காய்ந்தே னந்தோ.

''வாய் மணியாகக் கூறும் வாய்மையே மழை நீராகி, தாய் மணி ஆக மார்பில் தயங்கி உள் குளிர வாழ்ந்தேன். தூய் மணியாகத் தூவும் துளி இலது இளங் கூழ் வாடிக் காய் மணி ஆகும் முன்னர்க் காய்ந்து எனக் காய்ந்தேன், அந்தோ!

     ''என் தாயின் வாய் மணி போலக் கூறும் மெய்யுணர்வுகளையே மழை
நீராகக் கொண்டு பருகி, அந்தத் தாயின் மார்பில் மணியாக விளங்கி, மனம்
குளிர வாழ்ந்தேன். ஐயோ! தூய மணி போலத் தூவும் மழைத்துளி இல்லாது
இளம் பயிர் வாடி, முதிர்ந்து காய்ந்த கதிர்மணி ஆகுமுன் காய்ந்த
தன்மையாய் நானும் இப்பொழுது அவளை இழந்து காய்ந்தேன்.