''ஐயோ! தான் விரிந்து நின்ற கொம்பினின்று கொய்யப்பட்ட
மலர்போல் என் மனம் வாடவும், எரியும் தன்மை வாய்ந்த தன் நுனியில்
நஞ்சைக் கொண்ட அம்பினால் அடியுண்டு பெரிய துளை பட்ட
புண்ணைப்போல் நான் நோகவும், துணையைப் பிரிந்த பறவை போல்
இக்காட்டில் பெரிதும் அழுது இரங்கித் தேம்பவும், சரிவான வழுக்கு
நிலத்தில் செல்லும் தடமும் தெரியாத தன்மையாய் நான் தனிப்படலானேன்.

     'விரிந்தன' என்பது போன்று நான் கிடத்தும் இடையே 'அன்'
சாரியை.

 

108

துள்ளிவா ழுழைகாள் கொம்பிற்      றுன்னி வாழ் குயில்காள் தூய்தே னள்ளிவா ழளிகாள் தேன்கா      ளழனிறக் கமலப் பைம்பூம் பள்ளிவா ழோதி மங்காள்      பறித்துவாழ் கொடிகாள் கோற லுள்ளிவாழ் வரிகாள் சொன்மி      னுயிர்தனித் தலிற்றீ துண்டோ.